KINUHA AKONG WEDDING SINGER SA ISANG MARANGYANG KASAL—PERO HUMAGULGOL ANG GROOM SA ALTAR NANG MARINIG ANG BOSES KO AT MA-REALIZE NIYANG AKO ANG BABAENG INIWAN NIYA NANG WALANG PAALAM.
Ako si Rina. Isang professional event singer. Ito ang bread and butter ko. Sanay na ako sa mga kasal—sa tamis ng sumpaan, sa ganda ng bulaklak, at sa iyak ng mga magulang. Para sa akin, trabaho lang ito.
Isang araw, tinawagan ako ng coordinator ko.
“Rina, may big event tayo. Rush booking. Doble ang bayad. Sa Manila Cathedral ang kasal. Mayaman ang pamilya, kaya kailangan perfect ang kanta ha?”
Pumayag ako agad. Kailangan ko ng pera para sa operasyon ng Nanay ko. Hindi ko na tinanong kung sino ang ikakasal. Ang sabi lang sa akin, kailangan kong kantahin ang “Ikaw at Ako” habang naglalakad ang bride.
Araw ng kasal.
Napakaganda ng simbahan. Puno ng puting rosas. Ang mga bisita ay nakasuot ng mamahaling barong at gown.
Umakyat ako sa loft (yung balcony sa taas ng simbahan kung saan nakapwesto ang choir). Mula doon, kitang-kita ko ang altar, pero hindi nila ako masyadong kita mula sa baba.
Pinili ko ‘yan para sa’yo.”
PART 2 — ANG BOSES NA HINDI NIYA NAKALIMUTAN
Huminga ako nang malalim habang hawak ang mikropono.
Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.
Siguro dahil napakalaki ng simbahan.
Siguro dahil ramdam ko ang bigat ng araw na iyon.
O baka dahil sa kakaibang pakiramdam na para bang may naghihintay sa akin sa ibaba.
Narinig ko ang mahinang tugtog ng piano.
Hudyat na iyon.
Oras na para kumanta.
Pumikit ako at nagsimula.
“Sa dami ng taong dumaan sa buhay ko…”
Unti-unti kong naramdaman ang katahimikan ng buong simbahan.
Walang nag-uusap.
Walang gumagalaw.
Tanging boses ko at ang tunog ng piano ang maririnig.
Habang kinakanta ko ang kanta, hindi ko napigilang maalala ang nakaraan.
Isang lalaki.
Isang pangako.
Isang gabing bigla na lang nawala ang lahat.
Tatlong taon na ang nakalipas.
May minahal akong lalaki nang buong puso.
Ang pangalan niya ay Adrian.
Hindi siya mayaman noon.
Isa siyang simpleng empleyado na araw-araw akong sinusundo pagkatapos ng trabaho.
Pinangako niya sa akin na balang araw, pakakasalan niya ako.
“Rina, kahit gaano katagal, ikaw ang gusto kong makasama habang buhay.”
Iyon ang mga salitang pinaniwalaan ko.
Pero isang araw…
Nagising ako na wala na siya.
Walang tawag.
Walang mensahe.
Walang paliwanag.
Pati mga gamit niya, kinuha niya.
Iniwan niya ako na parang wala lang.
Ilang buwan akong naghihintay.
Hanggang sa natutunan kong mabuhay nang wala siya.
Akala ko, tapos na ang lahat.
Hanggang sa araw na iyon.
Habang papalapit ang bride sa altar, narinig ko ang bulungan ng mga bisita.
At nang matapos ang unang bahagi ng kanta, napatingin ako sa groom.
Bigla akong natigilan.
Parang tumigil ang mundo.
Siya.
Si Adrian.
Nakatayo siya sa harap ng altar, nakasuot ng mamahaling barong.
Pero hindi ang suot niya ang nakakuha ng pansin ko.
Ang mukha niya.
Namumula ang mga mata niya.
At nang marinig niya ang boses ko, bigla siyang napahawak sa dibdib.
“Rina…”
Mahina niyang sambit.
Hindi ko alam kung narinig ko ba talaga iyon o imahinasyon ko lang.
Pero nakita kong nanginginig ang kanyang mga kamay.
At pagkatapos…
Humagulhol siya.
Sa harap ng lahat.
Hindi niya napigilan ang luha.
Napatingin ang bride sa kanya.
“Adrian? What’s wrong?”
Hindi siya sumagot.
Tumingala siya sa loft.
Diretso sa akin.
At sa sandaling iyon, nagtagpo ang mga mata namin.
Tatlong taon.
Tatlong taon kong hinintay ang isang paliwanag.
Pero ngayon, sa mismong araw ng kasal niya, muli ko siyang nakita.
Ibinaba ko ang mikropono.
Hindi ko na kayang ituloy ang kanta.
Lumapit sa akin ang coordinator.
“Rina, okay ka lang?”
Tumango ako.
“Okay lang ako.”
Pero hindi ako okay.
Dahil ang lalaking minsang sumira sa puso ko ay nakatingin sa akin na parang siya naman ang nasasaktan.
Pagkatapos ng seremonya, mabilis akong bumaba sa likod ng simbahan.
Gusto ko nang umalis.
Ayokong marinig ang anumang paliwanag niya.
Pero bago ako makarating sa pinto, may humawak sa braso ko.
“Rina…”
Napapikit ako.
Kilala ko ang boses na iyon.
Dahan-dahan akong humarap.
Si Adrian.
Mas matanda na siya ngayon.
Mas maayos ang buhay.
Pero pareho pa rin ang mga mata.
“Bakit?” tanong ko.
“Bakit mo ako iniwan nang walang kahit isang salita?”
Napayuko siya.
“Hindi kita iniwan dahil ayaw na kita.”
Napatawa ako nang mapait.
“Tatlong taon, Adrian. Tatlong taon akong naniwala na hindi ako sapat para sa’yo.”
“Hindi gano’n.”
“Kung hindi gano’n, ano?”
Huminga siya nang malalim.
“May sakit ang nanay ko noon. Baon kami sa utang. May nag-alok sa akin ng trabaho sa ibang bansa, pero kailangan kong pumunta agad.”
“Puwede mo naman akong kausapin.”
“Alam ko.”
Naluha siya.
“Pero natakot ako.”
“Natakot ka?”
“Oo. Natakot akong hilahin ka sa problema ko. Akala ko kapag iniwan kita, makakahanap ka ng mas magandang buhay.”
Tinitigan ko siya.
“Hindi mo ako binigyan ng pagkakataong pumili.”
Wala siyang maisagot.
Pagkaraan ng ilang segundo, sinabi niya:
“Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.”
Tumango ako.
“Tama ka.”
Napayuko siya.
“Pero may isang bagay akong gustong malaman.”
“Ano?”
“Minahal mo ba talaga ako noon?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Hindi kita minahal noon.”
Napatingin siya sa akin.
“Minahal kita nang sobra.”
Tumulo ang luha sa kanyang mga mata.
“Rina…”
“Pero tapos na.”
Biglang may tumawag sa kanya mula sa loob.
“Adrian!”
Ang bride.
Napatingin siya sa likod niya.
Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa akin.
“Masaya ka ba?”
Tiningnan ko ang sarili kong mga kamay.
Naalala ko ang dahilan kung bakit ako kumanta sa kasal na iyon.
Ang operasyon ni Mama.
Ang mga pangarap kong nagsimula muli pagkatapos niyang mawala.
At doon ko napagtanto…
Hindi ko na kailangan si Adrian para maging masaya.
“Masaya na ako,” sagot ko.
“Hindi dahil nakalimutan kita.”
Huminga ako nang malalim.
“Masaya ako dahil natutunan kong hindi lahat ng taong minamahal natin ay para sa atin.”
Tumalikod ako.
“Rina.”
Huminto ako.
“Salamat sa kanta.”
Hindi ako lumingon.
“Walang anuman.”
At nagpatuloy ako sa paglalakad.
Paglabas ko ng simbahan, tumunog ang cellphone ko.
Si Mama.
“Anak, saan ka na?”
Napangiti ako.
“Pauwi na ako, Ma.”
“May magandang balita ako.”
“Ano?”
“Nakausap ko ang doktor. May schedule na para sa operasyon.”
Napahinto ako.
“Talaga?”
“Oo. Kaya huwag ka nang mag-alala.”
Napatingala ako sa langit.
Sa araw na akala ko ay magiging pinakamasakit na araw ng buhay ko…
may mas magandang bagay palang naghihintay sa akin.
Hindi ko alam kung ano ang nangyari pagkatapos sa kasal ni Adrian.
Hindi ko na tinanong.
Hindi ko na gustong malaman.
Dahil sa araw na iyon, natutunan ko ang isang bagay:
Minsan, ang taong iniwan ka ay babalik para humingi ng tawad.
Pero hindi ibig sabihin na kailangan mo siyang tanggapin muli.
At habang naglalakad ako palayo sa simbahan, mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.
May pera na ako para sa operasyon ni Mama.
May trabaho ako.
May pangarap ako.
At higit sa lahat…
May sarili na akong buhay.
Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, hindi na ako umaasa na babalik si Adrian.
Dahil ngayon, alam ko na ang halaga ko.
At kung sakaling marinig niya muli ang boses ko sa isang araw…
Sana maalala niya hindi ang babaeng iniwan niya.
Kundi ang babaeng natutong mabuhay nang wala siya.
WAKAS.
