AKALA KO AY NAGLALAMBING LANG ANG ALAGA KONG AHAS TUWING GABI NGUNIT NANG TUMANGGI ITONG KUMAIN AY NATUKLASAN KO ANG ISANG NAKAKAKILABOT NA KATOTOHANAN!

Dahan-dahang pumasok ang mahaba at mabigat niyang katawan sa silid ko.

Parang may sariling isip ang kanyang mga galaw.

Umaktyat siya sa kama.

Parang paralisado ang buong katawan ko sa takot.

Hindi ako makagalaw habang nararamdaman ko ang kanyang bigat na dumadapo sa aking binti, pataas sa aking baywang, hanggang sa muli siyang humiga nang tuwid na tuwid sa tabi ko.

Ang kanyang ulo ay dahan-dahang umangat, nakatapat sa mukha ko.

Ang dila niya ay lumabas, sumayad sa pisngi ko.

Malamig. Basang-basa.

Naiiyak ako sa takot.

Kinuha ko ang cellphone ko sa ilalim ng unan gamit ang nanginginig kong kamay, nag-text ako kay Mark: “Nandito siya sa tabi ko. Tulungan mo ako.”

Para may patunay, binuksan ko ang camera at kumuha ng litrato.

Ang liwanag ng flash ay panandaliang nagpasilaw sa silid.

At doon, nagsimula ang totoong kababalaghan.

Hindi sumugod si Datu para lamunin ako.

Sa halip, nang tumama ang flash sa kanyang mga mata, ang kanyang buong dambuhalang katawan ay nagsimulang manginig nang marahas.

Isang kakaibang tunog ang lumabas sa kanya—isang tunog na hindi nanggagaling sa ahas.

Tunog ng isang nilalang na nasasaktan, humihingi ng tulong.

At sa harap ng aking mga nanlilisik na mata, ang mga gintong kaliskis sa kanyang katawan ay nagsimulang matuklap.

Pero hindi ito normal na paglulugas.

Ang mga kaliskis ay unti-unting nalaglag na parang mga abo na tinatangay ng hangin.

Ang dambuhala at mahabang katawan ng ahas ay nagsimulang magbago ng anyo, lumiliit, lumalapad, habang ang mga buto niya ay lumilikha ng nakakapanghilakbot na tunog.

“Datu?!” napasigaw ako habang paurong na bumabagsak mula sa kama.

Sa gitna ng naglalagablab na abo ng mga kaliskis, nakita ko ang isang anyo na unti-unting bumabangon mula sa aking kama.

Hindi ito ahas.

Ito ay isang batang lalaki na mukhang may edad na 7 taong gulang.

Payat siya, may mga marka ng lumang sugat sa balat, at nanginginig sa lamig.

Ang kanyang mga mata ay eksaktong katulad ng mga mata ni Datu—mga mata na pamilyar sa akin sa loob ng 6 na taon.

“Ate Elena…” bulong ng bata gamit ang pinalat na boses. “Salamat… salamat at binuksan mo ang liwanag.”

Nakatitig lang ako, hindi makapaniwala sa nakikita ko.

Nakalimutan ko ang takot.

Napatitig ako sa bata na umiiyak sa harap ko.

“Sino ka? Nasaan si Datu?” tanong ko habang nanginginig ang boses ko.

Lumapit ang bata sa akin, dahan-dahan, at lumuhod sa sahig.

“Ako si Datu, Ate. Ako ang alaga mo,” pag-amin niya.

Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng apartment ko.

Pumasok si Mark kasama ang 2 barangay tanod na may hawak na flashlight at mga bakal na pole.

“Elena! Nasaan ang ahas?!” sigaw ni Mark.

Pero natigilan silang 3 nang makita ang silid.

Walang dambuhalang ahas.

Walang duguan o anumang bakas ng pag-atake.

Mayroon lamang isang maliit na batang lalaki na nakaupo sa sahig, nakayakap sa kanyang sarili, at ang sahig ay punong-puno ng itim at gintong abong kaliskis.

“Ano ‘to? Nasaan ang python?” tanong ng 1 tanod habang itinuturo ang flashlight sa paligid.

“Siya… siya si Datu,” bulong ko kay Mark.

Lumapit si Mark, sinuri ang sahig, at kumuha ng 1 piraso ng kakaibang balat na hindi pa ganap na nagiging abo.

Pinagmasdan niya ito nang mabuti.

“Hindi ito normal na ahas,” bulong ni Mark. “Ito ay isang lumang uri ng sumpa… o kulam mula sa sinaunang paniniwala sa probinsya.”

Nagkatinginan kami ni Mark.

Mabilis na pinaupo ni Mark ang bata sa kama at binigyan ito ng kumot.

Inabutan ko ang bata ng 1 basong tubig.

Habang umiinom ang bata, dahan-dahan niyang ikinuwento ang tunay na nangyari.

7 taon na ang nakalipas, sa isang malayong bayan sa Samar, ang kanyang pamilya ay nabiktima ng isang masamang albularyo dahil sa agawan sa lupa.

Para makuha ang ari-arian ng kanyang mga magulang, isinumpa ng albularyo ang bata.

Ginawa siyang isang maliit na python at itinapon sa Maynila para maibenta at mamatay nang tuluyan.

“Sabi ng nagkulam sa akin, mamumuhay ako bilang ahas magpakailanman,” umiiyak na kuwento ng bata. “Magiging tao lang daw ako muli kapag may isang taong magmahal sa akin nang tunay, gagamitan ako ng liwanag sa gitna ng kadiliman, at makikita ang tunay kong anyo nang walang takot.”

Napatakip ako sa aking bibig.

Narealize ko ang lahat.

Bakit hindi kumakain si Datu nitong nakaraang 2 linggo?

Hindi dahil gusto niya akong lamunin.

Iyon ay dahil ang sumpa sa kanyang katawan ay nag-uumpisa nang masira!

Ang pagtigil niya sa pagkain ay ang kanyang katawan na naghahanda sa pagbabalik sa pagiging tao!

At bakit siya humihiga nang tuwid sa tabi ko gabi-gabi?

Hindi para sukatin ang katawan ko para kainin!

Humihiga siya nang tuwid dahil iyon ang paraan ng isang maliit na batang natatakot sa kadiliman na gustong magpadama ng proteksyon at pagmamahal sa tanging taong nag-alaga sa kanya!

“Sinasabi mo sa akin na tinatantiya mo ang sukat ko… pero ang totoo, gusto mo lang humingi ng tulong?” tanong ko kay Datu.

Tumango ang bata.

“Natatakot ako, Ate Elena. Nararamdaman ko na matatapos na ang sumpa, pero kailangan ko ng tulong mo. Nalaman ko na kapag kumuha ka ng litrato gamit ang flash habang nakatitig ako sa’yo, mawawalan ng bisa ang sihiko ng albularyo. Iyon lang ang paraan.”

Napakapit ako sa aking dibdib.

Naisip ko kung paano ako halos maniwala sa maling hinala.

Kung naniwala ako agad sa payo na patayin ang ahas o tumakbo at iwan siya, malamang ay namatay na ang batang ito sa loob ng terrarium o napatay ng mga tao sa paligid.

Natingnan ko si Mark.

Nakatayo lang si Mark, nakatitig sa bata, nahihiya sa kanyang naging maling hinala.

“Patawasin mo ako, Elena,” sabi ni Mark. “Inakala ko batay sa siyensya at instinct ng mga normal na reptile. Hindi ko naisip na may mas malalim palang kuwento.”

“Naintindihan ko, Mark. Ginawa mo lang ang sa tingin mo ay makakabuti sa akin,” sagot ko.

Pinaalis na namin ang mga barangay tanod pagkatapos ipaliwanag na walang panganib sa lugar at nagkaroon lamang ng pagkakamali sa pag-uulat.

Kinabukasan, dinala namin si Datu sa ospital para masuri ang kanyang kalusugan.

Lumalabas na bagamat medyo nanghihina dahil sa 2 linggong walang kain, maayos ang kanyang pangkalahatang kondisyon.

Pormal kong inayos ang mga papel para maging legal na guardian ni Datu.

Ginamit ko ang aking mga ipon para ipagamot siya, bilhan ng mga bagong damit, at ihanda ang kanyang pag-aaral para sa darating na pasukan.

Ang dating terrarium sa sala na dating tirahan ng ahas ay ipinamigay ko na.

Pinalitan ko ito ng 1 magandang study table para kay Datu.

Ngayon, wala na ang takot at kadiliman sa aming apartment sa Pasig City.

Wala nang dambuhalang ahas na gumagapang sa gabi.

Mayroon na akong isang totoong kapatid at pamilya na kasama kong kumakain tuwing umaga bago ako matulog mula sa aking shift.

Minsan, ang sa tingin natin ay nakakatakot at nagbabanta sa ating buhay ay ang mga nilalang lamang na pinakakailangan ng ating pag-unawa at pagmamahal.

At sa gitna ng mundo na puno ng husga at maling akala, ang tunay na kabutihan pa rin ang may kakayahang sumira sa anumang uri ng sumpa.