AKALA KO AY TATLONG ARAW LANG AKONG NAWALA SA LOOB NG GUBAT….

garalgal at halos walang boses na usal ng aking ina.

“Ma, nandito na po ako. Pasensya na kung nawala ako ng tatlong araw,” nag-aalala kong sagot, pilit na lumalapit sa kanya.

Umiiyak na umiling ang aking ina, hindi makapaniwala. Hinawakan niya ang aking mukha, ang aking mga braso, at nang maramdaman niyang mainit ang aking katawan, humagulgol siya nang napakalakas at niyakap ako nang mahigpit.

Ngunit bago pa ako makapagtanong, napatingin ako sa itaas ng pintuan ng aming bahay. Doon ko nakita ang sagot na nagpalamig sa buong pagkatao ko. May isang napakalaking tarpaulin na nakasabit, at nakapaskil doon ang pinakamaganda kong litrato.

Sa ibaba nito, nakasulat ang mga salitang: “PAGGUNITA SA IKATLONG TAON NG PAGKAWALA NG AMING MAHAL NA ANAK… MAYA DELA CRUZ. (2023 – 2026)”

Tatlong taon?

Nanlamig ako. Ang inakala kong tatlong araw sa loob ng misteryosong gubat ay katumbas pala ng tatlong taon sa labas na mundo!

“A-Anong nangyayari rito?!”

Isang matinis na boses ang bumasag sa katahimikan. Mula sa loob ng bahay, lumabas ang aking pinsan na si Clara (24), nakakapit sa braso ng aking fiancé na si Leo. Pareho silang nakasuot ng itim, ngunit may mga kumikinang na gintong alahas sa kanilang mga leeg at kamay.

Nang makita ako ni Leo, parang binuhusan siya ng kumukulong tubig. Namutla siya nang husto, nanginig ang mga tuhod, at napabitiw kay Clara. Si Clara naman ay tila nakakita ng demonyo at napatakip ng bibig.

“M-Maya?! P-Paano kang… paano kang nabuhay?!” nanginginig na sigaw ni Leo, pilit na umaatras papasok ng bahay.

Kumunot ang noo ko. Ang reaksyon niya ay hindi reaksyon ng isang lalaking nangungulila. Reaksyon ito ng isang taong nakakita ng bangkay na bumangon mula sa hukay.

“Bakit, Leo?” malamig kong tanong, humakbang papalapit sa kanya. “Inasahan mo ba na tuluyan na akong nabubulok sa ilalim ng bangin?”

Napasinghap ang lahat ng mga bisita. Humiwalay ako sa pagkakayakap ng aking ina at tinitigan ang lalaking pinagkatiwalaan ko. Bumalik sa aking isipan ang huling alaalang pilit na ibinaon ng trauma sa aking utak.

Hindi ako basta-basta naligaw.

“Tatlong taon na ang nakalipas, sumunod ka sa akin sa gubat, Leo,” umaalingawngaw kong pahayag sa buong bakuran. “Sabi mo, tutulungan mo akong magdala ng gamit. Pero nang makarating tayo sa gilid ng bangin, itinulak mo ako! Inakala mong patay na ako kaya mo ako iniwan doon!”

“S-Sinungaling! Nasisiraan ka na ng bait!” nagwawalang tanggi ni Leo, ngunit halatang-halata ang takot sa kanyang mga mata.

“At bakit niya gagawin ‘yon?!” mataray na sabat ni Clara, pilit na ipinagtatanggol si Leo.

Tinitigan ko ang kwintas na suot ni Clara. Ang kwintas na iyon ay ang heirloom ng pamilya namin na nakatago sa safety deposit box ko.

“Para makuha ninyo ang sampung milyong pisong (₱10,000,000) life insurance ko at ang titulo ng mga lupain natin, Clara!” matigas kong hatol sa kanila. “Kaya pala nagmamadali kayong idineklara akong patay! Gusto ninyong makuha ang pera para makapagpakasal kayong dalawa!”

Nagsimulang magbulungan at magalit ang mga kapitbahay. Nanlaki ang mga mata ni Aling Rosa. “T-Totoo ba ‘to, Leo?! Kayo ni Clara?!” umiiyak na sigaw ng nanay ko.

“Ma, tignan niyo ang kamay nila,” itinuro ko ang mga daliri ng dalawang traydor. “Suot na nila ang matching wedding rings na binili namin ni Leo noon. Hinihintay lang nilang matapos ang araw na ito—ang opisyal na pagdeklara sa akin bilang patay—para makuha nila ang tseke bukas sa bangko!”

Wala nang kawala sina Leo at Clara. Napalibutan sila ng mga galit na kamag-anak at kapitbahay. Nagkataon pa na ang mismong hepe ng pulisya sa aming bayan ay isa sa mga bisita sa memorial service. Agad siyang humakbang palapit at pinosasan si Leo.

“Leo Valderama, inaresto kita sa kasong Frustrated Murder at Insurance Fraud,” matigas na anunsyo ng hepe.

Nagsisigaw at nagmamakaawa si Leo habang kinakaladkad siya ng mga awtoridad. “Maya, parang awa mo na! Nabulag lang ako ng pera! Si Clara ang nag-udyok sa akin!”

“Walang hiya ka, Leo! Dinamay mo pa ako!” nagwawalang tili ni Clara, ngunit pinosasan din siya ng mga pulis bilang kasabwat.

Pinanood ko silang dalawa na ipinasok sa kotse ng pulisya, tuluyang nawasak ang kanilang mga pangarap na magpakasarap sa perang hindi kanila. Hinarap ko ang lahat ng aming mga bisita na ngayon ay nakangiti at lumuluha sa tuwa.

Lumapit ako sa aking ina at muli siyang niyakap nang napakahigpit. Nawala man ang tatlong taon ng buhay ko sa loob ng isang mahiwagang gubat, nakabalik naman ako sa tamang panahon upang iligtas ang aking ina at durugin ang mga taong nagtangkang nakawin ang aming kinabukasan. Ang araw na inakala nilang katapusan ko ay naging araw ng kanilang sariling pagbagsak.