TUWING ALAS-3 NG MADALING-ARAW, WALANG TIGIL ANG IYAK NG SANGGOL SA MANSYON SA ANTIPOLO. NANG IANGAT NG BAGONG YAYA ANG MAMAHALING KUTSON, NABUNYAG ANG MAPANGANIB NA PANDARAYA!

“Anong ginagawa mo sa gamit ng pamangkin ko?”

Malamig ang boses ni Rebecca habang nakatayo sa may pinto.

Mabilis na ibinaba ni Elena ang kutson upang hindi mahalata ang kaniyang pagkagulat.

Hawak pa rin niya sa kaniyang kaliwang braso ang umiiyak na sanggol.

“Napansin ko lang po na hindi mapakali ang bata, Ma’am,” sagot ni Elena nang may paggalang.

“Wala sa kontrata mo ang maghalungkat sa higaan,” singhal ni Rebecca habang papalapit.

Agad inagaw ni Rebecca ang bata mula sa mga kamay ni Elena.

“Bumalik ka sa quarters mo ngayon din,” utos ng ginang.

“Bukas na bukas, kakausapin ko si Kuya Fernando tungkol sa pakikialam mo.”

Yumukod si Elena at marahang lumabas ng silid.

Ngunit bago sumara ang pinto, mabilis niyang naipasok sa kaniyang bulsa ang maliit na plastik na takip na nahulog mula sa ilalim ng kutson.

Pagbalik sa kaniyang kwarto, hindi na natulog si Elena.

Inilabas niya ang takip at inamoy ito.

Amoy ito ng isang concentrated sulfur solution na ipinagbabawal sa mga silid ng bata dahil nagdudulot ito ng matinding pangangati at hirap sa paghinga.

Naalala niya ang sinabi ng kusinera noong unang araw niya.

Kapag napatunayang hindi kayang alagaan ni Don Fernando ang bata dahil sa humihinang kalusugan ng sanggol, ililipat ang pamamahala ng pondo ng pamilya sa kaniyang kapatid na si Rebecca ayon sa testamento ng pumanaw na asawa.

Alam ni Elena na kung aalis siya nang walang patunay, ituturing lamang siyang sinungaling.

Kailangan niya ng matibay na katibayan.

Kinabukasan, ganap na alas-8 ng umaga, ipinatawag si Elena sa malaking opisina sa unang palapag.

Nakaharap doon si Don Fernando, mukhang pagod at may hawak na tasa ng kape.

Nasa gilid naman si Rebecca, nakahalukipkip at may mapanuyang ngiti.

“Sinasabi ni Rebecca na pumasok ka sa silid nang walang pahintulot at pinakialaman ang mga mamahaling gamit,” panimula ni Don Fernando.

“Hindi totoo iyon, Sir,” mahinahong sagot ni Elena.

“Sinungaling ka!” sabat ni Rebecca.

“Ganiyan din ang ginawa ng nakaraang 3 yaya bago sila pinalayas dahil sa kapabayaan.”

“Gusto mo lang pagtakpan ang kawalan mo ng kakayahan.”

Tumingin si Elena nang diretso sa mga mata ni Don Fernando.

“Sir, may 6 na taon akong karanasan bilang nursing assistant bago ako pumasok dito.”

“Hindi simpleng kabag o lagnat ang dahilan ng pag-iyak ng inyong anak tuwing madaling-araw.”

“Nais ko lamang pong ipasuri ninyo ang mismong higaan ni Liam sa harap ng mga opisyal.”

Tumayo si Don Fernando, mabigat ang kaniyang hakbang.

“Nais mo bang sabihin na may kapabayaan sa loob ng aking pamamahay?”

“Hindi po kapabayaan, Sir,” diretsong tugon ni Elena. “Kundi sinasadyang kapahamakan.”

Namilog ang mga mata ni Rebecca sa galit.

“Wala kang karapatang magsalita ng ganiyan sa pamamahay na ito!” sigaw ni Rebecca.

“Tawagin ang gwardya! Paalisin ang babaeng iyan ngayon din!”

“Sandali,” pigil ni Don Fernando.

Bumaling ang negosyante kay Elena.

“May patunay ka ba sa mga paratang mo?”

Inilabas ni Elena mula sa kaniyang bulsa ang maliit na plastik na takip.

“Ito po ay takip ng isang industrial grade pesticide na may mataas na concentrated sulfur.”

“Ipinagbabawal po ito sa loob ng bahay.”

“At kung aakyat tayo ngayon sa nursery, makikita ninyo ang aparato sa ilalim ng ₱150,000 na kutson.”

Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Rebecca.

Nagsimula itong magpawis sa kabila ng lamig ng aircon.

“Kasinungalingan iyan! Baka siya mismo ang naglagay niyan kagabi!” sigaw ni Rebecca.

“Hindi ko po maaaring mailagay iyon dahil 4 na araw pa lamang ako rito,” kalmadong sagot ni Elena.

“Ngunit ang resibo at serial number ng aparato ay madaling matutunton kung kaninong account nanggaling.”

Lumakad si Don Fernando palabas ng opisina at dumeretso sa ikalawang palapag.

Sumunod si Elena, si Rebecca, at ang 2 guwardiya ng mansyon.

Pumasok sila sa nursery.

Mahimbing na natutulog ang bata sa bisig ng isang pansamantalang tagapag-alaga.

Lumapit si Don Fernando sa crib.

Mismong ang negosyante ang humawak sa mabigat na kutson at buong lakas itong inangat.

Bumungad sa kanila ang isang maliit na automated micro-diffuser.

Naka-set ang digital timer nito sa eksaktong alas-2:50 ng madaling-araw.

Bawat araw, 7 minuto bago mag-alas-3, naglalabas ito ng kaunting usok na nagdudulot ng matinding hapdi sa balat ng bata nang hindi nag-iiwan ng malaking bakas sa hangin.

Sa tabi ng aparato, may nakadikit pang sticker ng isang specialty store sa Makati.

Natigilan ang buong silid.

Hindi makapagsalita si Don Fernando habang tinititigan ang kagamitan.

Dahan-dahan siyang lumingon sa kaniyang kapatid.

“Rebecca… ano ito?”

Nanginginig ang mga labi ni Rebecca.

“Kuya… hindi ko alam kung paano napunta iyan diyan… baka pakana iyan ng mga dating kasambahay…”

“Ang specialty store na ito sa Makati,” basag ni Elena sa katahimikan, “ay nangangailangan ng membership card bago makabili.”

“Maaari po ninyong tawagan ang tindahan gamit ang code na nakasulat sa ilalim ng baterya.”

Kinuha ni Don Fernando ang kaniyang telepono.

Tinawagan niya ang kaniyang punong abogado at inutusang beripikahin agad ang talaan ng mga transaksyon sa naturang tindahan.

Hindi umabot ng 15 minuto, tumunog ang telepono ng negosyante.

Inilagay ito ni Don Fernando sa loudspeaker.

“Sir Fernando, naberipika po namin ang serial number,” wika ng abogado sa kabilang linya.

“Binili po ang gamit na iyan noong nakaraang buwan gamit ang corporate card na nakapangalan kay Madam Rebecca Valderama.”

Bumagsak ang balikat ni Rebecca.

Nawalan siya ng lakas upang sumagot.

“Bakit?” mariing tanong ni Don Fernando, nanginginig ang boses sa labis na hinagpis at galit.

“Kapatid kita! Ipinagkatiwala ko sa iyo ang lahat!”

Napayuko si Rebecca at napaiyak sa kahihiyan.

“Dahil palagi na lang si Liam ang iniisip mo!” sigaw ni Rebecca habang umaagos ang luha.

“Simula nang mawala ang asawa mo, ang bata na lang ang tagapagmana ng 100% ng kumpanya!”

“Kapag napatunayan kong hindi ligtas ang bata sa ilalim ng pangangalaga mo, ako ang hahawak ng trust fund!”

“Hindi ko naman gustong saktan nang malubha ang bata… gusto ko lang palabasin na may misteryosong sakit siya para ilipat sa akin ang pamamahala!”

Hindi na nagdalawang-isip si Don Fernando.

Lumingon siya sa 2 guwardiya sa pinto.

“Ihatid si Rebecca sa pinakamalapit na presinto ng pulisya sa Antipolo,” utos niya nang may matigas na tinig.

“Ibigay ninyo ang lahat ng ebidensya, ang aparato, at ang mga resibo.”

“Ihahabla ko siya ng child endangerment at panloloko.”

Walang nagawa si Rebecca kundi sumama sa mga guwardiya habang umiiyak at nagmamakaawa.

Nang mawala ang ingay sa pasilyo, lumapit si Don Fernando sa crib.

Kinuha niya ang kaniyang anak at mahigpit itong niyakap.

Bumaling siya kay Elena.

“Patawarin mo ako, Elena, kung pinagdudahan kita kanina,” wika ng negosyante nang may buong pagpapakumbaba.

“Kung hindi dahil sa talas ng iyong pakiramdam at kaalaman, patuloy na magdurusa ang aking anak.”

“Ginawa ko lamang po ang nararapat para sa kaligtasan ng bata, Sir,” magalang na sagot ni Elena.

Agad na ipinadala si Liam sa pinakamahusay na ospital upang mabigyan ng kaukulang gamot ang mga pantal sa kaniyang balat.

Sa loob lamang ng 3 araw, ganap na gumaling ang bata at bumalik ang sigla nito.

Bilang pasasalamat, itinalaga ni Don Fernando si Elena bilang punong tagapamahala ng nursery at kalusugan ng bata na may buwanang sahod na ₱60,000, kasama ang buong suportang pinansyal para sa pagpapagamot ng kaniyang ina sa Laguna.

Mula noon, naging tahimik at payapa na ang mansyon sa Antipolo.

Wala nang iyak na maririnig tuwing alas-3 ng madaling-araw, kundi ang mahimbing na pagtulog ng isang sanggol na ligtas na sa kapahamakan.