PINAGBAWALAN AKO NG ASAWA KONG LAPITAN ANG KANYANG NA-COMA NA KAMBAL. NANG PALITAN KO ITO NG DAMIT, ISANG MARUMING SIKRETO ANG NABUNYAG!

PART 2

Napaatras ako at napahawak sa aking bibig upang pigilan ang aking pagsigaw.

Ang lalaking nakaratay sa aking harapan, ang taong itinuring kong bayaw, ay ang aking tunay na asawang si Tristan.

Nagsimulang magtugma ang lahat ng mga kakaibang ikinikilos ng lalaking nagpanggap bilang asawa ko sa loob ng 12 buwan.

Ang kawalan ng interes sa mga lumang alaala ng aming kasal.

Ang biglaang pagbabago ng lagda sa mga tseke na ipinagkibit-balikat ko lamang noon dahil sa sinabi niyang pananakit ng kanyang kamay.

Ang pagtanggi nitong magpakita sa aking mga magulang tuwing may pagtitipon.

Hindi siya si Tristan.

Siya si Troy.

Ginamit niya ang pagkakataon ng aksidente upang agawin ang pagkatao, yaman, at posisyon ng kanyang kakambal.

Alam kong kailangan kong maging kalmado.

Kung malalaman ni Troy na natuklasan ko ang totoo habang nasa Cebu siya, maaaring manganib ang buhay ng totoong Tristan.

Mabilis kong ibinalik ang kasuotan ni Tristan at maayos na ikinabit ang monitor sa kanyang daliri.

Bago ako lumabas ng kwarto, kumuha ako ng maliliit na hibla ng buhok ni Tristan mula sa unan at inilagay sa isang malinis na plastic pouch.

Kumuha rin ako ng malinaw na litrato ng marka sa kanyang dibdib gamit ang aking telepono.

Bumaba ako sa ikalawang palapag at pumasok sa silid ng nagpapanggap na asawa.

Kumuha ako ng ilang hibla ng buhok mula sa kanyang suklay at inilagay sa isa pang pouch.

Pagsapit ng 8 ng umaga kinabukasan, agad akong pumunta sa isang pribadong diagnostic laboratory sa Makati.

Nagbayad ako ng karagdagang halaga para sa expedited DNA testing at fingerprint comparison gamit ang mga lumang dokumento na may lagda at thumbmark ng totoong Tristan.

Habang naghihintay ng resulta, pumunta ako sa opisina ng aming pinagkakatiwalaang abogado ng pamilya, si Atty. Manuel Roxas.

Si Atty. Manuel ay 20 taon nang humahawak sa mga legal na ari-arian ng pamilya ni Tristan.

“Clarisse, anong mahalagang bagay ang nagdala sa iyo rito?” tanong ng matandang abogado nang makita ang aking seryosong mukha.

Inilapag ko sa kanyang mesa ang litrato ng peklat at tattoo.

“Atty. Manuel, kailangan kong malaman ang lahat ng transaksyong pinansyal na ginawa ng kumpanya nitong nakaraang 1 taon.”

Nagtaka ang abogado ngunit nang ipaliwanag ko ang aking hinala, mabilis niyang binuksan ang kanyang mga pribadong file sa computer.

Doon lumabas ang isang nakakagulat na katotohanan.

Sa loob ng 8 buwan, may 4 na malalaking transaksyon kung saan inilipat ang halagang 45 milyong piso mula sa kumpanya patungo sa isang offshore account sa Singapore.

Ang account na iyon ay nakarehistro sa isang kumpanyang pagmamay-ari ng isang indibidwal na may inisyal na T.V.—ang mga lumang inisyal ni Troy bago ang aksidente.

May inihahanda ring bentahan ng 3 malalaking lupain ng kumpanya na nakatakdang lagdaan sa darating na Biyernes.

“Gusto niyang ubusin ang pondo at tumakas bago pa magising si Tristan,” mariing sabi ni Atty. Manuel.

“Kailangan natin ng matibay na ebidensya bago tayo kumilos sa korte upang hindi siya makapagpiyansa o makalipad palabas ng bansa.”

Kinabukasan, lumabas ang resulta ng pagsusuri.

Ang fingerprint comparison sa mga lumang opisyal na papeles ng kumpanya ay tumugma sa lalaking nakaratay sa ikatlong palapag ng bahay.

Ang lalaking kasalukuyang namamahala sa kumpanya ay walang iba kundi si Troy.

Hawak ko na ang opisyal na medical report, ang fingerprint analysis, at ang certified bank records mula sa aming abogado.

Alas-4 ng hapon nang sumunod na araw, bumalik si Troy mula sa kanyang biyahe.

Pumasok siya sa sala na may bitbit na mamahaling bag at nakangiti sa akin na parang walang anumang nangyari.

“Clarisse, kumusta ang bahay habang wala ako?” tanong niya habang inaalis ang kanyang amerikana.

“Maayos naman,” mahinahon kong sagot habang nakatayo sa tabi ng dining table. “May mga bisita lang tayo na naghihintay sa iyo sa library.”

Napakunot ang kanyang noo. “Bisita? Wala akong inaasahang bisita ngayon.”

Pumasok kami sa library sa unang palapag.

Doon nakaupo si Atty. Manuel kasama ang 2 opisyal mula sa National Bureau of Investigation at ang punong doktor ng isang kilalang ospital.

Naging alerto agad ang mga mata ni Troy.

“Anong ibig sabihin nito, Clarisse? Sino ang mga taong ito?” malamig niyang tanong.

Inilapag ni Atty. Manuel ang isang makapal na folder sa ibabaw ng mesa.

“Ginoong Troy Villafuerte, narito kami upang ihain ang pormal na reklamo laban sa iyo para sa identity fraud, qualified theft, at tangkang pagtatago ng totoong kalagayan ng iyong kapatid,” diretsong pahayag ng abogado.

Tumawa nang malakas ang lalaki upang itago ang kanyang kaba.

“Nababaliw na ba kayo? Ako si Tristan! Ako ang CEO ng kumpanyang ito! Clarisse, anong kalokohan ito?” sigaw niya habang nakaturo sa akin.

Hindi ako natinag. Tiningnan ko siya nang diretso sa kanyang mga mata.

“Alam ko na ang totoo, Troy.”

“Ang asawa kong si Tristan ay may peklat sa operasyon sa dibdib mula pa noong 18 taong gulang siya, at may tattoo ng aming anibersaryo. Ang lalaking ikinulong mo sa itaas ang nagmamay-ari ng mga markang iyon.”

Nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Naging maputla ang kanyang balat.

“Kasinungalingan iyan! Aksidente ang nangyari, at ako ang nakaligtas!” giit pa niya.

“Mayroon kaming fingerprint record mula sa LTO at DFA na kinuha bago pa ang aksidente,” sabat ng isang imbestigador.

“Ang mga marka ng daliri mo na nakalagay sa pinakabagong kontrata kahapon ay tumutugma sa records ni Troy Villafuerte, hindi kay Tristan.”

“Bukod pa roon, hawak na ng mga awtoridad ang freeze order para sa 45 milyong piso na inilipat mo sa offshore bank sa Singapore.”

Nang marinig ang tungkol sa pera at mga rekord, tuluyang nawalan ng lakas ang nagpapanggap.

Bumagsak siya sa upuan at hindi na nakapagsalita.

Pumasok ang mga pulis upang posasan siya at dalhin sa istasyon para sa pormal na proseso ng pagsasampa ng mga kaso.

Agad naming dinala si Tristan sa isang mas malaking medikal na pasilidad sa tulong ng bagong pangkat ng mga espesyalista.

Natuklasan ng mga bagong doktor na ang mga gamot na ibinibigay sa kanya sa bahay sa loob ng nakaraang 10 buwan ay pampatulog upang mapanatili siyang mahina at hindi magising.

Itinigil agad ang mga maling gamot at pinalitan ng tamang lunas.

Makalipas ang 3 linggo ng masusing pag-aalaga at tamang gamutan, unti-unting nagbukas ang mga mata ng tunay na Tristan.

Nang makita niya ako sa tabi ng kanyang higaan, mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay kahit mahina pa ang kanyang katawan.

Tumulo ang kanyang luha habang binibigkas ang aking pangalan.

“Clarisse… salamat… hindi mo ako pinabayaan,” mahina ngunit malinaw niyang sabi.

Sa sumunod na 6 na buwan, unti-unting nanumbalik ang lakas ni Tristan sa tulong ng physical therapy.

Hinarap naman ni Troy ang mga kasong kriminal sa korte nang walang piyansa dahil sa bigat ng mga ebidensya laban sa kanya.

Nabawi ng kumpanya ang lahat ng nailipat na pondo, at muling naibalik ang kapayapaan sa aming tahanan.

Ang katotohanan, gaano man piliting itago o ibaon sa dilim, ay palaging lilitaw sa pamamagitan ng tunay na ebidensya at matatag na paninindigan.