AKALA KO ANAK NG AMO KO ANG NASA BISIG KO PERO NAWALA ANG BALAT NA BULAKLAK KAYA

AKALA KO ANAK NG AMO KO ANG NASA BISIG KO PERO NAWALA ANG BALAT NA BULAKLAK KAYA NALAMAN KONG PINALITAN PALA ANG TUNAY NIYANG SANGGOL AT MAY MAS MALALIM PA PALANG LIHIM NA NAKAKAGIMBAL SA LOOB NG OSPITAL NA ITO

Bahagi 2

Nakita ni Miguel ang batang karga ko at biglang nanigas ang mukha niya. Alam kong may mali. Hindi pa siya nakakalapit nang marinig ko siyang sumigaw na ibaba ko raw ang bata dahil baka mahulog. Pero hindi iyon pag-aalala, iyon ay takot na mabisto. Nanginginig ang kamay ko pero hindi ko binitawan ang tunay na anak ni Ma’am Trisha. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit at hinila ako papasok sa isang bakanteng nurse station, at doon ko naamoy ang pabango ni Lilia sa damit niya.
Doon nagsimula siyang magbanta nang pabulong. Sinabi niyang wala akong ebidensya, isa lang akong yaya na galing sa hirap at walang maniniwala sa akin. Sinabi pa niyang kung gagawa ako ng gulo, palalayasin niya ako at sisiguraduhin niyang walang ospital na tatanggap sa nanay ko noon kung buhay pa ito. Pero sa bulong niyang iyon, mas lalo kong nakumpirma na totoo ang lahat. Hindi ko siya sinagot, yumuko lang ako na parang takot na takot, pero patago kong binuksan ang lumang cellphone ko na naka-record.
Habang nagsasalita siya, may isa pa siyang nabitawan na hindi niya dapat sinabi. Naiinis siyang nagkwento na ang hirap daw itago ang ginawa nila ni Lilia dahil naiwan daw ang birth certificate na may maling timbang at oras sa drawer ng suite ni Lilia. Isang maliit na pagkakamali na iniwan ng doktor na binayaran nila. Sa loob-loob ko, iyon na ang unang susi. Hindi lang pala nunal ang palatandaan, may papel din na pwedeng magpatunay kung sino ang tunay na ipinanganak kaninang alas-dos ng madaling araw.
Pagkaalis niya, dali-dali akong bumalik sa recovery room. Sa wakas, bumukas ang pinto ng ER at inilabas si Ma’am Trisha na maputla at tulog pa dahil sa anesthesia, pero stable na raw ayon sa doktor. Hindi ko pa siya pwedeng gisingin, pero inilapit ko ang sanggol sa tabi ng kama niya at hinayaan kong maramdaman ng bata ang init ng ina. Doon ako umiyak nang tahimik. Pero alam kong hindi pa tapos, dahil habang tinititigan ko si Ma’am Trisha, dumating si Lilia na kunwari ay nag-aalala, may dalang prutas at bulaklak, at ang unang hinanap ng mga mata niya ay ang crib kung saan dapat naroon ang anak niya.
Nakita kong kinabahan siya nang makita niyang wala sa inaasahan niyang pwesto ang sanggol. Nagpanggap akong walang alam at sinabi kong nasa nursery ang lahat ng bata para sa check-up. Tiningnan niya ako nang matagal, parang sinusukat kung nagsisinungaling ako. Pagkaalis niya, sinundan ko siya nang palihim. Nakita kong pumasok siya sa suite niya at dali-daling binuksan ang drawer. Nanginginig niyang kinuha ang isang brown envelope at sinilip ang laman. At sa pagmamadali niya, nahulog sa sahig ang isang piraso ng papel na hindi niya napansin bago siya lumabas ulit para hanapin si Miguel.

Bahagi 3

Kinuha ko ang papel na nahulog ni Lilia. Iyon ang kopya ng birth record na may sulat-kamay ng doktor, nakalagay ang tunay na timbang na 3.1 kilo at oras na 2:15 AM, pero may kasama ring resibo ng bayad kay Dra. Santos na isang milyon para sa pagpapalit ng dokumento.

Nanginginig ang kamay ko nang itago ko iyon sa bulsa ng uniporme ko kasama ng cellphone na may boses ni Miguel na umaaming siya ang nagpalit. Alam kong iyon na ang alas na kailangan ko pero hindi pa ako pwedeng sumugod nang padalos-dalos dahil nasa panganib pa rin si Ma’am Trisha.

Kinagabihan, nang magising si Ma’am Trisha, hindi si Miguel ang una niyang hinanap kundi ang anak niya. Umiiyak siyang tinawag ang pangalan ko at sinabi kong nandito lang ang baby niya.

Inilapag ko sa dibdib niya ang sanggol at nang makita niya ang nunal na hugis sampaguita, napahagulgol siya nang malakas.

Doon pumasok sina Miguel at Lilia na magkahawak pa ng kamay sa likod ng pinto at kunwari ay masaya, pero nang makita nilang nasa tamang bata si Trisha, sabay silang natigilan na parang nakakita ng multo.

Hindi na ako naghintay pa. Binuksan ko ang pinto nang malapad at hinayaan kong pumasok ang head nurse at ang matandang abogado ng pamilya De Guzman na tinawagan ko kanina gamit ang numero na dati ay ibinigay sa akin ni Ma’am Trisha para sa emergency.

Pinatugtog ko ang recording kung saan malinaw na sinabi ni Miguel na napalitan na niya ang anak ni Trisha para sa anak nila ni Lilia. Sabay kong nilapag sa kama ang birth record at resibo.

Tumahimik ang buong kwarto at tanging iyak lang ng sanggol ang naririnig.

Sumabog sa galit si Ma’am Trisha sa kabila ng panghihina niya. Sinabi niyang narinig na niya dati ang bulungan tungkol kina Miguel at Lilia pero pinili niyang manahimik dahil buntis siya at ayaw niyang masira ang pamilya.

Ngayon malinaw na sa kanya na hindi lang pagtataksil iyon kundi tangkang pagpatay at pagnanakaw ng mana ng sariling anak.

Sinampal niya si Miguel at sinabi ni Lilia na hindi totoo lahat, na ako raw ang gumawa ng kwento dahil inggit ako sa yaman nila, pero sinupalpal siya ng head nurse na nagsabing siya mismo ang nagtimbang sa dalawang sanggol at magkaiba ang timbang.

Dumating ang mga gwardya ng ospital na tinawag ng abogado. Kinaladkad palabas sina Miguel at Lilia habang sumisigaw na babawi sila.

Pero hawak na ng abogado ang ebidensya at sinabing kakasuhan sila ng child switching, falsification of documents, at attempted harm.

Napayakap si Ma’am Trisha sa akin habang umiiyak at paulit-ulit na nagpapasalamat. Sinabi niyang kung hindi dahil sa akin, baka hindi na niya makita ang anak niya.

Lumipas ang ilang buwan, tuluyan nang hiniwalayan ni Ma’am Trisha si Miguel at inalisan ito ng lahat ng karapatan sa kumpanya.

Si Lilia ay pinalayas sa mansyon at kinasuhan, habang ang anak niya ay ipinaubaya sa DSWD para sa tamang proseso, hindi pinabayaan pero hindi rin ginawang tagapagmana.

Ako naman ay hindi na itinuring na yaya lang, ginawa akong personal na tagapag-alaga at katiwala ng bata, binigyan ng maayos na sweldo at pinag-aral pa ulit para maging certified midwife.

Sa unang beses sa buhay ko, naramdaman kong may pamilya rin akong matatawag na sa akin.

Ngayon, tuwing tinitingnan ko ang maliit na nunal na hugis sampaguita sa balikat ni Baby Noah, naalala ko kung paano kami parehong nailigtas ng pagmamahal at katapangan ng isang ina.

Hindi na kami kailangang matakot pa. Nasa tamang kamay na ang tunay na tagapagmana ng mga De Guzman, at nasa tabi niya ang isang ina na handang ibigay ang lahat at isang yaya na handang protektahan siya habang buhay.

Salamat sa inyong pagtutok at pagbabasa hanggang sa dulo ng kwento 🙏

Iwan ninyo sa comments ang inyong saloobin, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong iyon para mas mapaganda pa namin ang mga susunod na kwento.

Huwag ding kalimutang i-follow ang page para hindi kayo mahuli sa mga bagong kwento araw-araw 📖✨

About Bro pheakluy Copy ល្មមៗ បានហើយ​

View all posts by Bro pheakluy Copy ល្មមៗ បានហើយ​ →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *