DAHIL LANG SA ISANG MALIIT NA GASGAS NG KANYANG FIRST LOVE SINAKSAK NG ASAWA KO ANG TIYAN KONG BUNTIS NG KAMBAL AT PAGKALIPAS NG TATLONG ARAW LUMUHOD SIYA NANG MALAMAN ANG KATOTOHANAN NA HINDI NIYA INASAHAN NA SISIRA SA BUHAY NIYA
Bahagi 2
BAHAGI 3
Ang laman ng kahon ay dalawang pares ng napakaliit na medyas, kulay puti at light blue, na matagal ko nang binili ng palihim sa SM Baby Section nung nalaman kong kambal ang dinadala ko.
Nasa kamay na pala niya ang resibo na nakita niya sa basurahan namin nung araw na pinunit ko ang ultrasound.
“Nakita ko ito nung gabing yun, pagkatapos kitang…” hindi niya maituloy, humahagulgol na siya.
“Bakit hindi mo sinabi, Mara? Bakit hinayaan mo akong maging halimaw?”
Tiningnan ko siya, ang lalaking minsang nagbabalat ng mansanas para sa akin, ngayo’y wasak at durog.
“Bakit?” sagot ko, malakas na kahit masakit ang tahi ko.
“Dahil nung gusto kong sabihin, ang narinig ko ay mahal mo pa rin siya. Ikaw ang nagsara ng pinto, Carlos, hindi ako. At ikaw ang pumili na maniwala sa isang gasgas kaysa sa asawa mong duguan na sa sahig.”
Hindi ako sumigaw para mag-drama, sinabi ko iyon para tapusin na ang lahat ng kasinungalingan.
Sa puntong iyon, dumating si Doc Marco kasama ang hepe ng ospital at si Trina dala ang kopya ng CCTV at ang forensic report na nagpapatunay na ang gasgas ni Elise ay self-inflicted at hindi tugma sa anumang tulakan.
Humarap si Carlos kay Elise na hawak na ng pulis.
“Totoo ba? Niloko mo ako? Pinatay mo ang mga anak ko?”
Nawala ang pagka-maamo ni Elise at biglang naging matapang.
“Oo! Dahil ako dapat ang asawa mo! Ako dapat ang nasa Alabang, hindi siya! Kung hindi dahil sa pamilya mo, ako ang De Guzman ngayon!”
Sa wakas, lumabas din ang totoo.
Lahat ng tao sa pasilyo ay nakarinig. Walang edit, walang palusot, purong inggit at kasinungalingan.
Lumapit si Carlos sa akin, hindi na para magmakaawa na balikan siya, kundi para pirmahan ang divorce papers na dala ni Trina.
“Mara, hindi ko hihilingin na patawarin mo ako. Ang hinihingi ko lang, hayaan mo akong managot. Ibibigay ko ang lahat ng shares ko sa kompanya para sa foundation na itatayo mo para sa mga bata.”
Tumango ako.
Hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil iyon ang hustisya.
Nakulong si Elise dahil sa mga ebidensya, at si Carlos ay kusang bumaba sa pwesto bilang CEO at nagbayad ng malaking danyos.
Hindi ko siya pinatawad agad, hindi iyon kailangan ng kwento ko.
Makaraan ang isang taon, magaling na ako.
Umalis ako sa Alabang at lumipat sa Tagaytay, nagtayo ng maliit na cafe at ng Mara’s Hope Foundation na tumutulong sa mga buntis na biktima ng karahasan, gamit ang pera mula sa settlement.
Nandoon si Doc Marco, hindi bilang doktor ko na lang, kundi bilang kasama na marunong makinig nang hindi nanghuhusga.
Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga bagong bili na libro para sa foundation, dumating ang isang sulat, walang pangalan.
Sa loob, dalawang puting rosas na tuyo na at isang sulat-kamay:
“Araw-araw kong pinagsisisihan. Salamat sa pagbibigay mo sa akin ng pagkakataong itama kahit papaano ang lahat.”
Alam kong si Carlos iyon.
Ngumiti ako, tiniklop ang sulat, at ipinagpatuloy ang pagtitimpla ng kape.
Tapus na ang sakit, pero nagsisimula pa lang ang bago kong buhay.
Salamat sa inyong pagtutok at pagbabasa hanggang sa dulo ng kwento. 🙏
Iwan ninyo sa comments ang inyong saloobin, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong iyon para mas mapaganda pa namin ang mga susunod na kwento.
Huwag ding kalimutang i-follow ang page para hindi kayo mahuli sa mga bagong kwento araw-araw. 📖✨
