PART 2
Dahan-dahang bumukas ang mabigat na mahogany door ng VIP Executive Conference Room.
Bumungad mula sa loob ang malamig na hangin ng aircon, kasabay ng tunog ng mataas na heels na tumatama sa mamahaling marble floor.
Si Chloe Perez.
Nakasuot ito ng isang kulay pulang executive suit, maayos ang buhok, at may hawak na isang baso ng mamahaling wine.
Sa kaniyang mukha ay nakaplaster ang isang napakasungit, napakaproud, at mapang-alipustang ngiti.
Sa likod niya, nakatayo ang dalawang malalaking private security guard ng kompanya.
“Ano ‘tong naririnig kong kaguluhan dito sa labas?” malamig at maarte nitong tanong habang dahan-dahang umiinom mula sa kaniyang baso.
Nang makita niya ako, mas lalong lumapad ang ngiti sa kaniyang mga labi.
Isang ngiti ng tagumpay at panliliit.
“Oh… Ang dakilang misis pala ng ating CEO,” sarkastiko nitong sabi.
“Akala ko ba maliwanag ang sinabi ko sa’yo sa telepono kagabi, Samantha? Wala kang karapatang pumasok sa gusaling ito. Na-revoke na ang access card mo. Bakit napakakapal pa rin ng mukha mong mag-trespass dito?”
Hindi ko pinansin ang panlalait niya.
Ang mga mata ko ay nakatutok lang sa pintuan ng VIP Suite sa likod niya.
“Nasaan ang anak ko?!” sigaw ko, nagngangalit ang boses ko sa matinding pag-aalala. “Nasaan si Twinkle?! Nasaan ang ama ko?! Chloe, nasaan sila?!”
Dahan-dahang ibinaba ni Chloe ang kaniyang baso sa kalapit na mesa.
Naglakad siya pabalik-balik sa harap ko na para bang siya ang nagmamay-ari ng buong mundo.
“Chill out, Samantha. Huwag kang mag-hysterical para kang walang pinag-aralan,” sagot niya nang may halakhak.
“Ang anak mo? At ‘yung matandang lalaki na kasama niya? Naroon sila sa loob ng storage room sa dulo ng suite.”
Parang pinutol ang hininga ko.
“Storage room?!”
“Oo. Storage room,” sagot ni Chloe na walang kaabog-abog, parang napakawalang kwenta ng bagay na iyon sa kaniya.
“Kasi napaka-uneducated ng anak mo. Pumunta rito sa opisina habang may inaasikaso kaming napakahalagang paperwork.”
“Nang dumatingsila kaninang hapon, nakikipag-argumento pa ‘yang matandang kasama niya! Sinasabi pa niyang kilala niya daw kung sino ang nagpopondo sa kompanyang ‘to! Ang kapal din ng mukha ng matandang ‘yan, ano? Baka ulyanin na!”
“Kaya para matuto sila ng tinatawag na ‘discipline’ at ‘respect for authority’, ikinulong ko sila sa loob.”
“Pinatay ko ang ilaw at pinatayan ko ng aircon para maramdaman nila kung gaano kainit at kairita ang naramdaman ni Sir Marco nung sinira ng anak mo ang 50 million project!”
“Sinabi ko sa kaniya, hangga’t hindi lumuluhod ang matandang ‘yan at hindi nagmamakaawa ang anak mo para magmakaawa ng patawad sa nawalang pera, hinding-hindi sila makakalabas diyan!”
Bumaha ang dugo sa utak ko.
Ang limang taong gulang kong anak… at ang aking ama na may edad na at may altapresyon… ikinulong sa isang madilim, mainit, at walang hangin na storage room?!
“WALA KANG HIYA!”
Sa sobrang galit ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Mabilis akong lumapit at buong lakas kong isinampal ang kamay ko sa mukha ni Chloe!
PAK!
Ang lakas ng sampal ay umalingawngaw sa buong hallway.
Napatagilid ang ulo ni Chloe, nabitiwan niya ang kaniyang baso ng wine na nabasag sa sahig, at napahawak siya sa namumula niyang pisngi.
Nakatulala ang lahat ng empleyado sa paligid.
Walang sinuman ang nakapagsalita.
“Sinampal mo ako?!” nanlalaki ang mga mata ni Chloe sa gulat at galit.
“Sinampal mo ako sa harap ng mga empleyado?!”
“Kulang pa ‘yan sa kagaguhan mo!” sigaw ko sa kaniya, nanginginig ang buong katawan ko sa galit.
“Huwag mong subukang hawakan o saktan ang pamilya ko, Chloe! Kung may mangyayaring masama sa anak ko o sa ama ko, sisiguraduhin kong sa kulungan ka mabubulok!”
“Hulihin niyo siya!” hysterical na sigaw ni Chloe sa dalawang security guard.
“Hulihin niyo ang babaeng ‘yan! Saktan niyo siya! Ipagtanggol niyo ako!”
Nang magtangkang lumapit ang dalawang guard para hawakan ang mga kamay ko, mabilis kong inilabas ang aking telepono at iniharap sa kanila.
“Subukan niyong itapat ang mga kamay niyo sa akin!” banta ko.
“Nakalive stream ito ngayon din sa legal team ng Illustre Group at sa PNP Headquarters! Ang sinumang humawak sa akin ay idadamay ko sa kasong Kidnapping, Physical Abuse of a Minor, at Unlawful Arrest!”
Napatigil ang dalawang guard.
May you like
Nagkatinginan sila at napaatras.
Alam nila ang bigat ng kasong kidnapping.
Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin ni Chloe.
Mabilis kong tinulak ang pinto ng VIP Suite at tumakbo ako patungo sa dulo kung saan naroroon ang storage room.
“Twinkle! Papa!” sigaw ko habang ginagamit ang aking buong lakas para buksan ang nakalock na pinto ng storage room.
Gawa sa bakal ang pinto at may pad-lock sa labas.
Kumuha ako ng isang mabigat na metal chair mula sa conference room at buong lakas kong ipinukpok ito sa lock!
BAM! BAM! BAM!
Sa ikatlong pukpok, nabasag ang lumang lock.
Binuksan ko ang pinto.
Napakainit sa loob.
Walang bintana, walang ilaw.
At sa isang sulok ng madilim na kwarto, nakaupo sa sahig ang aking ama—si Don Fernando Illustre.
Yakap-yakap niya sa kaniyang dibdib ang aking anak na si Twinkle.
Basang-basa ng pawis ang kaniyang damit, at mabilis ang kaniyang paghinga habang pinapaypayan ang bata gamit ang kaniyang panyo.
Si Twinkle naman ay namumula ang mukha sa init, umiiyak nang tahimik, at hawak pa rin ang napunit niyang medalya.
“Mommy…” mahinang bulong ni Twinkle nang makita ako. “Mommy… mainit po… natatakot ako…”
“Twinkle! Papa!”
Lumuhod ako sa sahig at niyakap silang dalawa nang mahigpit.
Lumabas ang mga luha sa mga mata ko—luha ng sakit, luha ng awa, at luha ng walang kapantay na galit.
“Papa… Maayos lang po ba kayo?” nag-aalala kong tanong habang hinahawakan ang nanginginig na kamay ng aking ama.
Huminga nang malalim ang aking ama.
Kahit halatang nahihirapan siya sa init at kulang sa hangin, ang kaniyang mga mata ay nanatiling maayos, malamig, at may taglay na matinding awtoridad.
Tumingin sa akin si Don Fernando at hinawakan ang aking balikat.
“Sam…” mahinang sabi ng aking ama, pero bawat salita niya ay may bigat.
“Nakiusap ako sa kaniya kanina. Sinabi ko sa kaniya kung sino ako. Sinabi ko sa kaniya na ako ang nagmamay-ari ng lupang kinatatayuan ng gusaling ito, at ako ang pangunahing investor ng asawa mo.”
“Pero ano ang ginawa ng babaeng ‘yun?”
“Pinagtawanan niya ako. Tinawag niya akong matandang sinungaling at matandang ulyanin. Tinulak niya ako sa sahig at itinapon ang medalya ng apo ko sa basurahan.”
Bumuntong-hininga ang aking ama, at isang malamig na ngiti ang lumabas sa kaniyang mukha.
“Sam… limang taon kang nagtiis. Limang taon mong itinago ang pagkatao mo para lang suportahan ang pangarap ng asawa mo.”
“Inisip mo na kapag naging matagumpay si Marco, magiging masaya ang pamilya niyo.”
“Pero tingnan mo ngayon. Ang taong pinakain mo, pinatira mo sa bahay mo, at binigyan mo ng tagumpay… pinahayaan ang kaniyang alaga na tratuhin ang pamilya natin na parang mga aso.”
“Oras na, Sam. Tapusin mo na ‘to.”
Tumango ako.
Pinahiran ko ang aking mga luha.
Tumayo ako mula sa sahig, inakay ang aking ama, at kinalong ko ang aking anak na si Twinkle.
Nang lumabas kami mula sa storage room pabalik sa main VIP hallway, nakatayo pa rin doon si Chloe, kasama ang lahat ng empleyado.
Naka-cross arms si Chloe, napakaproud pa rin ng kaniyang mukha habang nakatitig sa amin.
“Oh, nakalabas na pala ang matanda at ang batang salot,” pang-aasar ni Chloe.
“Ano, Samantha? Narealize mo na ba kung gaano karespetado ang lugar na ito? Babayaran mo na ba ang 60 million pesos? O kailangan ko pang tumawag ng pulis para kaladkarin kayo palabas?!”
Bago pa ako makapagsalita, biglang bumukas ang glass door ng executive elevator.
Mabilis na naglakad palabas ang isang lalaki.
Nakasuot ito ng mamahaling suit, medyo gulo-gulo ang buhok, at halatang galing sa matinding pag-inom dahil sa amoy ng alak na tumatagos sa kaniyang katawan.
Si Marco Valderama. Ang aking asawa.
Nang makita ni Chloe si Marco, mabilis na nagbago ang kaniyang mukha.
Mula sa pagiging matapang at maanghang na babae, bigla siyang nagmukhang kawawa, nanginginig, at umiiyak!
Patakbo siyang lumapit kay Marco at kumapit sa braso nito!
“Sir Marco! Sir Marco, tulungan niyo po ako!” hagulhol ni Chloe habang nagpapakatulo ng pekeng luha.
“Pumunta rito si Samantha! Binastos niya ang buong opisina! Nambulahaw siya sa gitna ng trabaho namin!”
“At hindi lang ‘yun… pumasok siya sa VIP Suite at SINAMPAL NIYA AKO sa harap ng lahat ng staff!”
“Ginagawa ko lang naman ang lahat para bawiin ang nawala nating 50 million deal dahil sa anak niyo, pero pinagtulungan nila ako ng tatay niyang matanda!”
Tumingin si Marco sa akin.
Ang kaniyang mga mata ay punung-puno ng pagkairita, galit, at pagkadismaya.
Wala man lang kahit isang bakas ng pag-aalala para sa akin, para sa anak niyang si Twinkle na umiiyak sa aking bisig, o para sa aking ama na halatang hinahapo pa sa paghinga.
Naglakad si Marco lapit sa akin.
“Samantha!” galit niyang sigaw. “Ano na naman ba ‘to?! Hindi ka ba talaga marunong mag-isip?!”
“Alam mo namang nagkandarapa ako sa trabaho! Kagagaling ko lang sa ospital dahil sa matinding stress at alcohol poisoning dahil sa pagkakansela ng kliyente kagabi!”
“Tapos sa halip na mag-alala ka sa akin, pumunta ka pa rito para mambulahaw at manakit ng tao?!”
“Alam mo ba kung gaano ka-importanteng tao si Chloe sa kompanyang ito?! Siya ang humahawak ng lahat ng schedule at client meetings ko! Bakit mo siya sinampal?!”
Napatitig ako kay Marco.
Parang hindi ko kilala ang lalaking nakatayo sa harap ko.
Ito ba ang lalaking pinakasalan ko?
Ito ba ang lalaking nangako sa akin pitong taon na ang nakararaan na protektahan at mahalin kami ng anak namin?
“Marco…” mahinang sabi ko, pilit kong pinapakalma ang boses ko.
“Nagtatanong ka ba kung bakit ako narito?”
“Ang anak mo… si Twinkle… at ang ama ko… ikinulong ng assistant mo sa loob ng madilim at walang hangin na storage room nang halos tatlong oras!”
“Inagaw nila si Twinkle sa paaralan nang walang pahintulot ko! Tinapon nila ang exam paper at medalya ng anak mo sa basurahan! At pinagtutulungan nilang ipamukha sa anak mo na siya ang dahilan ng pagkabagsak ng negosyo mo!”
“Wala ka man lang bang itatanong tungkol sa lagay ng anak mo?! Ni hindi mo man lang ba tatanungin kung bakit ikinulong ang tatay ko?!”
Kumunot ang noo ni Marco.
Lumingon siya kay Chloe nang may kaunting pagtataka.
Pero mabilis na sumingit si Chloe, higit pang humigpit ang kapit sa braso ni Marco.
“Sir Marco, huwag kayong maniniwala sa kaniya!” hysterical na sabi ni Chloe.
“Inilagay ko lang sila sa quiet room dahil napaka-ingay ng matandang ‘yan! Nanggugulo siya sa opisina at nagsisinungaling na siya daw ang may-ari ng Illustre Group!”
“Ginawa ko lang ‘yun para protektahan ang mga confidential documents ng Valderama Enterprises! Kasi baka pinadala sila ng kalabang kompanya para i-sabotage tayo!”
“At saka… Sir Marco… tignan niyo ang pisngi ko! Namumula pa rin sa sampal ng asawa niyo! Kung hindi niyo ako ipagtatanggol, magre-resign ako at isisiwalat ko sa media kung gaano kawalang-disiplina ang pamilya niyo!”
Nang marinig ni Marco ang salitang ‘resign’, mabilis na nagbago ang kaniyang reaksyon.
Halatang takot na takot siyang mawala ang kaniyang ‘dependable assistant’.
Humarap muli si Marco sa akin.
Ang kaniyang mukha ay naging napakalamig at puno ng pagkamuhi.
“Samantha, sapat na ‘yan,” malamig na sabi ni Marco.
“Mag-sorry ka kay Chloe. Ngayon din.”
Napatigil ang ikot ng mundo ko.
Tumingin ako kay Marco. “Ano… ang sinabi mo?”
“Sinabi ko, MAG-SORRY KA KAY CHLOE!” sigaw ni Marco, umalingawngaw ang boses niya sa buong opisina.
“At bayaran mo ang kasalanan ng anak mo! Dahil sa kapabayaan mo bilang ina, nawalan ang kompanya ng 50 million pesos!”
“Bukas na bukas din, kukuha ka ng 60 million pesos sa pamilya mo—o ewan ko kung saan ka kukuha ng pera—para i-compensate ang nawalang project at ibigay ang bonus ng mga empleyado na nadamay niyo!”
“At pagkatapos niyan, ipapadala mo si Twinkle sa boarding school sa probinsya tulad ng sinabi ni Chloe para matuto siya ng tamang asal!”
“Hangga’t hindi mo ginagawa ‘yun, huwag ka nang magpapakita sa akin! Na-revoke na ang access mo sa gusaling ito, at mula ngayon, suspendido na rin ang credit card na ibinigay ko sa’yo!”
Nang matapos magsalita si Marco, nakangiti nang napakalapad si Chloe sa kaniyang likuran.
Ang mga empleyado sa paligid ay nagbubulungan, ang iba ay nagtatawanan pa habang nakatitig sa akin.
“Tingnan mo nga naman… pinalayas ng sariling asawa.”
“Akala mo kung sinong matapang, palamunin lang pala.”
“Dapat lang sa kaniya ‘yan. Dahil sa anak niya, wala tayong bonus ngayong buwan!”
Narinig ko ang lahat ng bulong nila.
Naramdaman ko ang lamig ng hangin.
Pero sa gitna ng lahat ng panlalaait at pambabastos… hindi ako umiyak.
Isang malamig, napakalalim, at nakatatakot na tawa ang dahan-dahang lumabas mula sa aking mga labi.
“Ha… Ha… Ha…”
Napatigil si Marco. Kumunot ang noo niya habang nakatitig sa akin.
“Ano pang itinatawa-tawa mo diyan, Samantha?! Nababaliw ka na ba?!”
Pinahiran ko ang natitirang pawis sa mukha ng aking anak na si Twinkle.
Inabot ko siya sa aking ama na mahigpit ding nakatayo sa aking tabi.
Naglakad ako nang ilang hakbang lapit kay Marco at kay Chloe.
Ang bawat hakbang ko ay puno ng awtoridad na hindi pa nila kailanman nakita sa akin sa loob ng limang taon.
Tinitigan ko si Marco nang diretso sa kaniyang mga mata.
“Marco Valderama…” mahinang sabi ko, pero sapat para marinig ng bawat taong nasa hall.
“Humingi ka sa akin ng 60 million pesos?”
“Gusto mong ipasok ang anak ko sa boarding school?”
“At gusto mong mag-sorry ako sa babaeng ‘yan?”
Ngumiti ako nang napakatamis—isang ngiting nanggagaling sa isang taong humahawak sa buhay at kamatayan ng kaniyang negosyo.
“Sige. Ibibigay ko sa’yo ang sagot mo.”
Inilabas ko ang aking personal na telepono.
Pinindot ko ang speed dial 1—ang direktang linya papunta sa Executive Board of Directors ng Illustre Group at sa Managing Director ng Central Bank of the Philippines.
Ilinoudspeaker ko ang tawag.
RING… RING…
Sa kabilang linya, mabilis na sumagot ang isang galang na galang na boses ng isang matandang lalaki:
“Good evening, Lady Samantha. Chairman Don Fernando is with you, correct? How may the Executive Board of Illustre Group serve you tonight?”
Nang marinig ng mga empleyado ang pangalang ‘Illustre Group’, biglang tumahimik ang buong hall.
Kumunot ang noo ni Marco, habang si Chloe naman ay medyo napatigil.
“Atty. Villa,” malamig kong utos sa telepono.
“I have three immediate executive orders for the Illustre Board.”
“First: Terminate all financial backing, investments, credit lines, and corporate guarantees provided by Illustre Group to Valderama Enterprises effective IMMEDIATELY.”
“Second: Recall the 500 Million Pesos revolving loan granted to Valderama Enterprises five years ago. Demand FULL PAYMENT within 24 hours. If they fail to pay, file an immediate petition for corporate foreclosure and asset liquidation.”
“Third: The land title of Valderama Tower—which is registered under my personal name, Samantha Illustre-Valderama—is hereby REVOKED. Issue an immediate eviction notice to Valderama Enterprises. Give them 12 hours to vacate the premises.”
Nang matapos kong sabihin ang tatlong utos na ‘yun, napatigil ang buong mundo sa loob ng Executive Hall.
Ang boses ni Atty. Villa sa telepono ay mabilis na sumagot nang may matinding paggalang:
“Understood, Lady Samantha. The cancellation of funds and the 500 Million repayment demand are being executed right now. The eviction order for Valderama Tower will be served by the Sheriff’s Office tomorrow at 8:00 AM.”
“Is there anything else, Ma’am?”
“Yes,” dagdag ko habang nakatitig kay Chloe.
“Contact Mr. Tanaka and Mr. Kwon—the heads of the Japanese and Korean investment consortium. Tell them I want a full investigation into why the 50-million deal was canceled yesterday.”
” Sige po, Lady Samantha. Actually, Mr. Tanaka already sent a formal complaint letter to our office an hour ago.”
“A complaint letter?” tanong ko.
“Yes, Ma’am,” sagot ng abogado.
“Ayon sa sulat ni Mr. Tanaka… HINDI raw sila nagkansela dahil sa bata.”
“Nagkansela sila dahil nahuli nilang nagpasa ng FEKE AT FORGED FINANCIAL DOCUMENTS ang Executive Assistant na si Chloe Perez!”
“At bukod pa doon… nagtangka pa raw si Chloe Perez na mag-alok ng hindi angkop na personal na serbisyo kay Mr. Tanaka sa hotel room para lang maipasa ang kontrata—na kinadirian ng kliyente kaya agad silang umalis!”
BOOM!
Parang bombang sumabog ang mga salitang iyon sa buong Executive Hall!
Nanlaki ang mga mata ng lahat ng empleyado!
Nakatutok ang mga mata ng lahat kay Chloe!
Nanginig ang buong katawan ni Chloe!
Nawalan ng kulay ang kaniyang mukha, naging kasing puti ng papel!
Nabitawan niya ang kaniyang telepono na bumagsak sa sahig!
“H-Hindi… Hindi ‘yan totoo!” hysterical na sigaw ni Chloe, nanginginig ang labi.
“Nagsisinungaling ang abogadong ‘yan! Sir Marco, huwag kayong maniniwala sa kaniya! Peke ang tawag na ‘yan!”
Pero si Marco…
Ang mukha ni Marco ay napuno ng matinding sindak, takot, at pagkalito.
“S-Samantha…” nanginginig ang boses ni Marco habang nakatitig sa akin.
“A-Ano… Ano ‘tong pinagsasasabi mo? Illustre Group? 500 million loan? Eviction?”
“Sino ka ba talaga?!”
Sa mismong sandaling iyon, dahan-dahang naglakad si Don Fernando Illustre patungo sa gitna ng hall.
Inayos ng aking ama ang kaniyang suit.
Inilabas niya mula sa kaniyang bulsa ang kaniyang personal na Black Diamond VIP Access Card na may nakatatak na gintong logo ng Illustre Group—ang pinakamataas na simbolo ng kapangyarihan sa buong bansa.
Tinitigan ng aking ama si Marco nang may matinding galit at panliliit.
“Marco Valderama,” malamig na sabi ng aking ama.
“Limang taon kitang pinagmasdan.”
“Inisip ko na ang isang lalaking nanggaling sa hirap tulad mo ay marunong magpahalaga sa pamilya.”
“Ibinigay ko sa’yo ang kabisera. Ibinigay ko sa’yo ang lupang kinatatayuan ng kompanya mo. At ibinigay ko sa’yo ang pinakamahalagang kayamanan ng buhay ko—ang anak kong si Samantha.”
“Pero ano ang ginawa mo?”
“Dahil lang sa konting tagumpay, naging bulag ka. Pinabayaan mo ang asawa mo. Hinayaan mo ang isang hampaslupa at walang kwentang assistant na tapakan ang apo ko at ikulong ako sa storage room!”
Nanlaki ang mga mata ni Marco.
Nanginig ang kaniyang mga tuhod.
Nabitawan niya ang kaniyang folder.
“D-Don… Don Fernando Illustre?!” napasinghap si Marco, halos mawalan ng hininga.
“K-Kayo… Kayo ang Chairman ng Illustre Group?!”
Nang marinig ng mga empleyado ang pangalang Don Fernando Illustre, halos mabuwal ang ilan sa kanila sa sobrang gulat!
Ang matandang lalaki… na tinawag nilang ulyanin… na ikinulong ni Chloe sa storage room… ay ang PINAKAMAYAMANG TAO SA BANSA!
Ang taong nagpopondo sa 90% ng negosyo ng Valderama Enterprises!
“S-Sir Marco…” nanginginig na sumingit si Mark, ang senior manager.
“T-Totoo po… Siya po si Don Fernando Illustre… Nakita ko po ang mukha niya sa Forbes Magazine noong isang buwan…”
“Diyos ko… Ano’ng ginawa natin?!”
“Naitapon natin ang exam paper ng apo ng pinakamayamang tao sa bansa?!”
Nagsimulang magkagulo ang mga empleyado.
Ang mga taong kanina lang ay nagtatawanan at nambabastos sa akin, ngayon ay namumutla, nanginginig, at ang iba ay nagsisimula nang umiyak sa takot na mawalan ng trabaho at makulong!
“Marco,” sabi ko sa isang napakalimang na boses.
“Hiningan mo ako ng 60 million pesos kanina, ‘di ba?”
“Hwag kang mag-alala. Hindi ko na kailangang magbayad sa’yo.”
“Dahil simula sa oras na ito… WALA KA NANG KOMPANYA.”
RIIIIING! RIIIIING!
Biglang sabay-sabay na tumunog ang lahat ng telepono sa opisina!
Mabilis na sinagot ng secretary ang telepono sa reception desk.
Nang marinig ang boses mula sa kabilang linya, napatutop ang secretary sa kaniyang bibig at napaiyak!
“Sir Marco!” sigaw ng secretary habang umiiyak.
“Tumawag po ang Bangko Sentral! Na-freeze na po ang LAHAT ng bank accounts ng Valderama Enterprises!”
“Tumawag din po ang BIR! May ginagawa daw po silang emergency tax audit sa kompanya natin dahil sa itinagong forgery ni EA Chloe!”
“At ang mga supplier natin… kinalansela na po ang lahat ng deliveries! Ginawa na nilang Due Demand ang lahat ng utang natin!”
RIIIIING!
Tumunog din ang personal na telepono ni Marco.
Nang tingnan niya ang screen: [BOARD OF DIRECTORS – EMERGENCY TERMINATION]
Nang masagot niya ang tawag, narinig ng buong hall ang galit na sigaw ng Lead Director:
“MARCO VALDERAMA! WALA KA NANG KWENTANG CEO! KINONSIDER NG BOARD ANG PROCESO NG BANKRUPTCY AT TINANGGAL KA NA NAMIN BILANG CEO EFFECTIVE IMMEDIATELY! MAGDUSE KA SA KASALANAN MO AT NG ASSISTANT MO!”
TUT… TUT… TUT…
Nalaglag ang telepono mula sa kamay ni Marco.
Bumagsak siya sa kaniyang mga tuhod sa sahig ng marble.
Nawala ang kaniyang yabang.
Nawala ang kaniyang awtoridad.
Sa loob lang ng sampung minuto… ang kaniyang buong imperyo, ang kaniyang pera, ang kaniyang reputasyon, at ang kaniyang kinabukasan ay ganap na NAVALIDATE AT NABAGSAK!
Humarap si Marco sa akin habang lumuluhod sa sahig.
Pumapatak ang masaganang luha sa kaniyang mukha habang sinusubukan niyang hawakan ang dulo ng aking damit.
“Sam… Samantha!” hagulhol ni Marco.
“Patawarin mo ako! Samantha, magmamakaawa ako sa’yo!”
“Hindi ko alam! Patawarin mo ako! Naniwala lang ako sa mga sinabi ni Chloe! Si Chloe ang may kasalanan ng lahat!”
“Minahal kita, Sam! Isipin mo ang pamilya natin! Isipin mo si Twinkle! Huwag mo namang sirain ang buhay ko ng ganito!”
Tinitigan ko siya nang walang kahit anong emosyon sa aking mga mata.
“Isipin si Twinkle?” mahinang tanong ko.
“Nung tinawag ng anak mo ang tatay niya kagabi… nasaan ang pag-iisip mo sa kaniya?”
“Nung ikinulong ng assistant mo ang anak mo sa madilim na kwarto nang walang hangin… nasaan ang pag-iisip mo sa kaniya?”
“Nung pinalayas mo kami at hiningan ng 60 million habang nakaluhod ang anak mo sa pag-iyak… nasaan ang pagmamahal mo sa kaniya?”
“Marco… hindi ko sinira ang buhay mo. Ikaw ang sumira sa sarili mong buhay nung pinagpalit mo ang pamilya mo para sa isang taksil at sinungaling na babae.”
Mabilis na bumaling si Marco kay Chloe na nakatayo pa rin sa tabi, nanginginig sa takot.
Sumabog ang galit ni Marco!
Tumayo si Marco at buong lakas na sinugod si Chloe!
“IKAW!” sigaw ni Marco habang sinasakal si Chloe sa leeg.
“IKAW ANG MAY KASALANAN NITO! SINIRA MO ANG BUHAY KO! PINANIWALA MO AKO SA MGA KASINUNGALINGAN MO! PINA-FORGE MO ANG PAPEL NG KLIYENTE!”
“Sir Marco! Aray! Patawad po! Sinubukan ko lang naman pong makuha ang kontrata!” sigaw at galit na pag-iyak ni Chloe habang nagpapakawala sa hawak ni Marco.
“Hukom! Pulis! Hulihin niyo ang babaeng ‘yan!” sigaw ng mga empleyado habang nagkakagulo.
Sa gitna ng kaguluhan ng dalawang taong naglalabanan sa sahig… dalawang lalaking nakasuit na mula sa NBI at CIDG ang pumasok sa Executive Hall kasama ang apat na armadong pulis.
“Sino rito si Chloe Perez at Marco Valderama?” tanong ng NBI Special Agent.
Mabilis na itinuro ng mga empleyado sina Chloe at Marco.
Inilabas ng Agent ang arrest warrant.
“Chloe Perez, inaresto ka sa kasong Child Abuse, Illegal Detention, Corporate Forgery, at Human Trafficking Attempt under Republic Act 7610.”
“Marco Valderama, inaresto ka rin bilang accessory to Child Abuse, Obstruction of Justice, at Gross Corporate Fraud.”
“May karapatan kayong manahimik. Ang anumang sabihin ninyo ay pwedeng gamitin laban sa inyo sa hukuman.”
Mabilis na pinalibutan ng mga pulis sina Chloe at Marco.
Inilagay ang mga pusa sa kanilang mga kamay!
“Hindi! Patawad po! Huwag niyo akong ikulong!” sigaw ni Chloe habang umiiyak at kinaladkad ng mga pulis palabas ng lobby.
“Samantha! Patawarin mo ako! Magbabayad ako ng pera! Huwag mo akong ipakulong!”
Si Marco naman ay umiiyak habang nakatitig sa akin habang isinusuot ang pusa sa kaniyang mga kamay.
“Sam… Patawarin mo ako… Twinkle… Anak… Tumingin ka sa Papa…” hagulhol ni Marco.
Pero iniliko ni Twinkle ang kaniyang mukha at isiniksik ang kaniyang ulo sa leeg ng aking ama.
“Lolo… umuwi na po tayo…” mahinang bulong ng aking anak.
Hindi ko na muling tiningnan si Marco habang kinaladkad siya ng mga pulis palabas ng gusali.
Ang kaniyang mga sigaw at pagmamakaawa ay dahan-dahang nawala sa amoy ng malamig na hangin ng gabi.
…
Pagkalipas ng Tatlong Buwan.
Nakatayo ako sa tuktok ng VIP Balcony ng Illustre Headquarters, nakatanaw sa malawak na tanawin ng lungsod.
Ang Valderama Enterprises ay tuluyan nang nabangkarota at na-liquidate ng Illustre Group.
Ang Valderama Tower ay napalitan na ng pangalan—ngayon ay tinatawag na Twinkle Illustre Tower.
Si Chloe Perez ay nasentensyahan ng 18 taong pagkabilanggo nang walang bail dahil sa matinding kaso ng Child Abuse, Illegal Detention, at Corporate Forgery.
Wala ni isa sa kaniyang mga dating kaibigan o pamilya ang bumisita sa kaniya sa kulungan.
Si Marco Valderama naman ay nawalan ng lahat ng kaniyang ari-arian para pambayad sa mga utang at demanda.
Dahil sa kaniyang pagkakasangkot sa kaso, natanggalan siya ng lisensya sa negosyo at kasalukuyang naglilingkod sa kaniyang habla sa ilalim ng probation at komunidad service.
Nabalitaan ko na nagtatrabaho na siya ngayon bilang isang simpleng utility worker sa probinsya, baon sa utang, at walang kahit sinong gustong makipagkaibigan sa kaniya.
Ipinasok ko na rin ang pormal na demanda para sa ANNULMENT ng aming kasal, at ibinigay sa akin ng korte ang SOLE AT EXCLUSIVE CUSTODY kay Twinkle.
“Mommy!”
Isang masayang boses ang pumutol sa aking pag-iisip.
Lumingon ako at nakita ko si Twinkle na patakbo na lumalapit sa akin.
Nakasuot siya ng kaniyang bagong pampaaralang uniporme, at sa kaniyang leeg ay nakasabit ang isang malaking gintong medalya—ang Top 1 Academic Excellence Award para sa buong elementary division.
Sa likod niya, naglalakad si Don Fernando Illustre habang nakangiti at may hawak na malaking baso ng ice cream para sa kaniyang apo.
“Mommy, tingnan mo po!” masayang pinakita ni Twinkle ang kaniyang medalya at ang kaniyang bagong exam paper na may pulang markang 100/100.
“Nakuha ko po uli ang perfect score! Sabi ni Lolo, kapag nakaperfect ako, ililibre niya ako ng ice cream at pupunta kami sa Disneyland!”
Lumuhod ako at niyakap nang napakahigpit ang aking anak.
Hinalikan ko ang kaniyang pisngi habang tumutulo ang luha ng tunay na kaligayahan sa aking mga mata.
“Napakagaling ng baby ko,” bulong ko sa kaniya. “Proud na proud si Mommy sa’yo.”
Tumingin sa akin ang aking ama at hinawakan ang aking balikat nang may matinding pagmamahal.
“Nagawa mo, Sam,” mahinang sabi ng aking ama.
“Pinrotektahan mo ang anak mo. Pinrotektahan mo ang dangal ng pamilya natin.”
Ngumiti ako at tumayo habang hawak ang kamay ng aking anak at ng aking ama.
Hindi mo kailangang manlimos ng pagmamahal mula sa taong hindi marunong magpahalaga sa’yo.
At higit sa lahat… walang sinumang tao, gaano man sila kayabang o kapowerful sa akala nila, ang pwedeng manakit sa isang anak habang nakatayo ang kaniyang ina.
Tumingin ako sa malawak na kalangitan.
Ang aming bagong buhay… ay magsisimula na ngayon.
