IPINAGLABAN KO ANG PAG IBIG KO SA ISANG BABAENG 58 ANYOS PERO NOONG GABI NG AMING KASAL ANG KATOTOHANANG

BAHAGI 2

Hindi Celia Ramirez ang tunay kong pangalan…

Parang biglang lumiit ang buong silid.

Hindi ako nakapagsalita.

Sa labas ng bintana ng hotel kita ko pa ang mga ilaw ng Tagaytay. May ilang sasakyang dumaraan sa malayo. Sa mesa naman ay naroon pa ang sobre at susi ng SUV na ilang minuto lang ang nakalipas ay pilit niyang ibinibigay sa akin.

Pero wala na akong pakialam sa mga iyon.

Nakatitig lang ako kay Celia.

Ano ang ibig mong sabihin?

Hindi siya sumagot agad.

Umupo siya sa gilid ng kama at mahigpit na hinawakan ang laylayan ng blazer niya.

Marco…

Celia ang tawag sa akin ng lahat dito. Pero ang pangalan ko sa kapanganakan ay Cecilia Aguirre de Leon.

Napakunot ang noo ko.

Hindi pamilyar sa akin ang pangalan.

At iyon yata ang unang pagkakataon na natuwa siyang hindi ako mahilig magbasa ng business news.

Mahina siyang natawa kahit basa ang mga mata niya.

Hindi mo talaga ako kilala.

Kilala kita.

Umiling siya.

Hindi Marco. Kilala mo ang babaeng kasama mong kumain ng lugaw sa palengke. Ang babaeng nagturo sa iyo kung paano magbasa ng financial statement. Ang babaeng pinagtawanan ng mga kapitbahay dahil mas matanda siya sa iyo.

Pero hindi mo alam kung sino ako bago tayo nagkakilala.

Tumayo siya.

Lumapit sa maliit na mesa.

Binuksan niya ang isang drawer at kumuha ng manipis na folder.

Doon nagsimulang maging kakaiba ang lahat.

May mga dokumento.

Mga lumang litrato.

Mga pangalan ng kompanyang hindi ko pa naririnig.

At isang litrato ni Celia noong mas bata pa siya.

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Siya nga.

Mas bata lamang nang halos tatlong dekada.

Nakatayo siya sa tabi ng isang lalaki sa harap ng napakalaking gusali sa Makati.

Sa likod nila ay may ribbon cutting.

Sino siya?

Tanong ko habang itinuturo ang lalaki.

Ang una kong asawa.

Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong kumirot sa dibdib ko.

Hindi selos.

Parang pakiramdam na may pinto akong binuksan at hindi ko alam kung gaano kalalim ang silid sa likod nito.

Patay na siya sabi ni Celia.

Dalawampu’t isang taon na.

Tahimik akong umupo sa tapat niya.

Doon niya ikinuwento ang buhay na matagal niyang itinago.

Hindi pala siya simpleng mayamang biyuda.

Ang pamilya ni Celia ang nagtatag ng isang malaking logistics at agricultural company na may mga negosyo sa Batangas Cavite Laguna at Metro Manila.

Noong bata pa siya halos wala siyang kontrol sa sariling buhay.

May driver.

May bodyguard.

May tutor.

May mga taong nagpapasya kung sino ang dapat niyang kaibiganin at kung anong damit ang dapat niyang isuot sa mga pagtitipon.

Pati ang unang kasal niya ay halos inayos ng dalawang pamilya.

Minahal mo ba siya?

Bigla kong tanong.

Napatingin siya sa akin.

Oo.

Hindi agad. Pero natutunan ko siyang mahalin.

Hindi ko alam kung bakit gumaan ang loob ko sa sagot niyang iyon.

Siguro dahil hindi niya sinubukang gawing kontrabida ang isang taong wala na para lamang maging mas maganda ang kuwento namin.

May anak ba kayo?

Doon siya natahimik.

At doon ko unang napansin na nanginginig ang kanyang mga daliri.

Marco…

Nagkaroon kami ng anak.

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Nasaan siya?

Hindi niya ako tiningnan.

Akala ko noong una ay sasabihin niyang nasa ibang bansa.

O may sariling pamilya.

O ayaw lamang makipagkita sa kanya.

Pero ibang sagot ang lumabas.

Hindi ko alam.

Napakurap ako.

Ano?

Dalawampu’t dalawang taon na akong naghahanap sa kanya.

Dalawampu’t dalawang taon.

Parehong edad ko.

Hindi ko pa rin agad naintindihan.

Marahil dahil minsan kapag napakalapit ng isang katotohanan sa mukha mo mas mahirap itong makita.

Nagpatuloy siya.

Nagkaroon ng malaking gulo sa pamilya matapos mamatay ang asawa ko. May labanan sa mana. May mga taong gustong kunin ang kontrol ng kumpanya. Noon ay bagong panganak ang anak ko.

Isang gabi…

Huminto siya.

Hindi na niya kayang ituloy.

Lumapit ako at lumuhod sa harap niya.

Hindi ko siya hinawakan agad.

Celia.

Tumingin siya sa akin.

Nawala ang anak ko.

Hindi ko na tinanong kung paano.

Siya na mismo ang nagsabi.

May taong pinagkatiwalaan ang pamilya na kumuha sa sanggol. Ilang linggo silang naghanap. May mga pulis. May private investigators. May mga maling lead.

Pagkatapos may natagpuang sasakyan sa Quezon Province.

Walang sanggol.

Walang malinaw na sagot.

Makalipas ang mga taon unti unting sinabi ng lahat kay Celia na kailangan niyang tanggapin na maaaring hindi na niya makita ang anak niya.

Hindi siya naniwala.

Kaya pala maraming bodyguard.

Kaya pala parang kilala siya ng mga taong hindi ko kilala.

Kaya pala noong unang beses niya akong nakita sa welding shop halos mahulog ang baso sa kamay niya.

Biglang may pumasok na alaala sa isip ko.

Noong araw na iyon matagal niya akong tinitigan.

Akala ko noon dahil napaso ang kamay ko.

Marco sabi niya.

May isa pa akong hindi sinabi sa iyo.

Napaatras ako nang bahagya.

Ano pa?

Tumayo siya at kumuha ng isang maliit na lumang larawan.

Isang sanggol.

Sa likod nito ay may sulat kamay.

Miguel.

May kakaiba akong naramdaman.

Hindi ko maipaliwanag.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.

Bakit mo ipinapakita sa akin ito?

Dahil noong una kitang makita…

Huminga siya nang malalim.

Kamukha mo ang asawa ko noong bata siya.

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil minsan ganoon ang katawan kapag ayaw tanggapin ng utak ang naririnig.

Celia huwag mong sabihin na…

Hindi ko alam Marco.

Napahinto ako.

Hindi ko alam bulong niya ulit.

Hindi kita pinakasalan dahil iniisip kong anak kita. Diyos ko hindi. Bago pa tayo naging magkasintahan ipinagawa ko na ang unang background check. Ang mga rekord mo ay malinaw. Anak ka nina Ernesto at Lilia Villanueva.

Napaupo ako.

Pero bakit…

Dahil may bagay na hindi tugma.

Ano?

Ang birth certificate mo ay late registered.

Nanlamig ako.

Alam ko iyon.

Minsan sinabi ni Papa na hindi raw agad nairehistro ang kapanganakan ko dahil malayo ang bahay namin noon.

Normal iyon sa ilang probinsya.

Hindi ko kailanman pinagdudahan.

Pero ngayon…

Hindi na normal ang pakiramdam.

Tumayo ako.

Kailangan kong umuwi.

Marco.

Kailangan kong kausapin sina Mama at Papa.

Hindi niya ako pinigilan.

Iyon ang pinakanagulat ako.

Walang bodyguard na humarang.

Walang driver na sumunod sa akin sa loob ng sasakyan.

Ibinigay lamang niya ang susi ng luma kong second hand na pickup na hiniram ko sa pinsan ko para sa kasal.

Bago ako lumabas tinawag niya ako.

Marco.

Lumingon ako.

Kung ano man ang malaman mo ngayong gabi huwag mong kalimutan na hindi kita nilapitan dahil gusto kong palitan ang anak na nawala sa akin.

Napatingin ako sa kanya.

Minahal kita bago ako nagkaroon ng lakas na itanong kung sino ka talaga.

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kaya.

Mula Tagaytay halos dalawang oras akong nagmaneho.

Hindi ko maalala ang kalahati ng biyahe.

Pagdating ko sa bahay namin sa Batangas nakabukas pa ang ilaw sa kusina.

Nandoon si Mama.

Naghuhugas ng pinggan.

Si Papa naman ay nakaupo sa lumang monoblock chair at umiinom ng kape.

Pareho silang nagulat nang makita akong nakasuot pa ng damit pangkasal.

Anak bakit nandito ka?

Tanong ni Mama.

Diretso akong tumingin sa kanila.

Ampon ba ako?

Nahulog ang tasa ni Papa.

Hindi iyon nabasag.

Plastic kasi.

Pero sapat ang tunog para malaman ko ang sagot.

Umupo si Mama.

Bigla siyang namutla.

Sino ang nagsabi sa iyo?

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.

Ang tanong niya.

O ang katotohanang hindi niya sinabi na mali ako.

Ma.

Ampon ba ako?

Tumulo ang luha niya.

Oo.

Isang salita.

Pero parang binago nito ang buong dalawampu’t dalawang taon ng buhay ko.

Tumayo ako at lumabas ng bahay.

Sinundan ako ni Papa.

Marco.

Huwag muna Pa.

Anak makinig ka.

Ano ang pakikinggan ko?

Napataas ang boses ko.

Hindi ko sinasadya.

Pero dalawampu’t dalawang taon ninyo akong hindi sinabihan.

Hindi ka namin ninakaw.

Natigilan ako.

Hindi iyon ang sinabi ko.

Alam ko sabi ni Papa. Pero kailangan mong marinig iyon.

Dahan dahan siyang umupo sa hagdan sa tabi ko.

Noong sanggol ka pa nagtatrabaho ako bilang helper sa isang maliit na pantalan sa Quezon. Isang gabi may babaeng dumating. Sugatan siya at takot na takot.

May dala siyang sanggol.

Ikaw.

Napatingin ako sa kanya.

Sinabi niyang may mga taong naghahanap sa bata.

Pinakiusapan niya akong ilayo ka muna.

Sino siya?

Hindi namin alam ang tunay niyang pangalan.

Kinabukasan babalik daw siya.

Hindi na siya bumalik.

Hinintay namin.

Isang araw.

Dalawa.

Isang linggo.

Isang buwan.

Nagpunta ako sa pulis pero wala akong sapat na impormasyon.

Tapos may dalawang lalaking nagtanong tungkol sa sanggol.

Natakot kami.

Kaya umalis kami sa lugar.

Hindi ninyo hinanap ang tunay kong pamilya?

Hinahanap namin.

Sa paraan lang na kaya namin.

Mahina ang boses ni Mama mula sa likod.

Nang panahong iyon wala kaming internet. Wala kaming koneksyon. Mahirap kami Marco.

Humagulhol siya.

At habang lumalaki ka…

Hindi na namin kayang isipin na ibibigay ka namin sa kung sino mang biglang magsasabing kanila ka.

Galit ako.

Sobra.

Pero nang makita ko ang mukha ni Mama hindi ko nakita ang mukha ng sinungaling.

Nakita ko ang babaeng gumising tuwing nilalagnat ako.

Ang babaeng nagbenta ng dalawang biik para makabili ako ng school uniform.

Ang babaeng ilang beses naglakad pauwi dahil ibinigay niya sa akin ang huling pamasahe niya.

Hindi nabura ng isang lihim ang lahat ng iyon.

Pero hindi rin nabura ng pagmamahal ang sakit.

Kailangan ko ng oras sabi ko.

Tumango sila.

Kinabukasan bumalik ako sa Tagaytay.

Hindi natulog si Celia.

Nasa parehong upuan pa rin siya.

Pagpasok ko tumayo siya agad.

Marco?

Ampon ako.

Napahawak siya sa bibig.

At bago pa siya makapagsalita sinabi ko agad.

Pero wala pa tayong alam.

Tumango siya.

Tama ka.

Kailangan natin ng katotohanan hindi hinala.

Iyon ang unang matalinong pangungusap na narinig ko sa loob ng dalawampu’t apat na oras.

Nagpasya kaming gumawa ng legal DNA test.

Hindi palihim.

Hindi buhok sa suklay.

Hindi baso.

Pareho kaming pumirma.

Pareho kaming nagbigay ng sample.

At pareho kaming naghintay.

Pitong araw.

Pinakamahabang pitong araw ng buhay ko.

Hindi kami natulog sa iisang silid habang naghihintay.

Si Celia ang nagdesisyon.

Hangga’t wala tayong sagot gusto kong walang anumang bagay na magpapahirap sa iyo lalo.

Naunawaan ko.

Masakit.

Pero tama.

Sa ikapitong araw dumating ang tawag.

Nasa opisina ng laboratoryo kami.

May abogado.

May doktor.

Naroon din sina Mama at Papa.

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang tuhod ko.

Binuksan ng doktor ang resulta.

Tumingin siya kay Celia.

Pagkatapos sa akin.

Ms. De Leon…

Napapikit si Celia.

Hindi po biological mother ni Marco si Ms. De Leon.

Walang nagsalita.

Ako ang unang napahinga.

Hindi ko alam na halos hindi pala ako humihinga.

Napahawak si Mama sa balikat ko.

Pero hindi pa tapos ang doktor.

May isa pang pagsusuri na hiniling ni Ms. De Leon.

Tumingin ako kay Celia.

Ano iyon?

Hindi siya sumagot.

Ang DNA mo ay ikinumpara rin sa sample ng kapatid ng yumao niyang asawa na si Antonio de Leon.

At…

Huminto ang doktor.

Napatingin ako sa kanya.

At ano?

May malapit na biological relationship.

Parang bumalik ang lamig sa katawan ko.

Hindi anak ni Celia.

Pero kadugo ako ng pamilya ng asawa niyang namatay.

Paano?

Doon nagsimulang mabuo ang tunay na kuwento.

Hindi ako ang nawawalang anak ni Celia.

Pinsan niya ako sa pamamagitan ng yumao niyang asawa.

Ang ama ko pala ay nakababatang kapatid ni Antonio na si Gabriel de Leon.

Isang lalaking itinuring na patay matapos mawala sa isang aksidente mahigit dalawang dekada na ang nakalipas.

May anak pala siya sa isang babaeng hindi tinanggap ng kanilang pamilya.

Ako.

At ang babaeng nagdala sa akin kina Mama at Papa ay malamang ang tunay kong ina.

Hindi niya ako iniwan dahil ayaw niya sa akin.

Inilayo niya ako dahil may kaguluhan sa pamilya noong panahong iyon at natatakot siyang madamay ako.

Hindi namin agad nalaman kung ano ang nangyari sa kanya.

Ilang buwan pa ang lumipas bago namin natunton ang isang lumang rekord.

Buhay pa siya.

Nasa Iloilo.

Ang pangalan niya ay Teresa.

Hindi ko alam kung paano ilalarawan ang unang pagkikita namin.

Walang dramatic music.

Walang tumakbo nang slow motion.

Walang agad na yakapan.

Nagkatinginan lang kami sa isang maliit na cafe malapit sa dagat.

Siya ang unang umiyak.

Ako ang unang umiwas ng tingin.

Ikaw ba si Marco?

Oo.

Ako si Teresa.

Alam ko.

Tahimik ulit.

Nakakatawa.

Dalawampu’t dalawang taon ng pagkawala tapos ang unang pag uusap namin parang dalawang taong naghihintay ng order na kape.

Pagkatapos napansin niya ang maliit na peklat sa kilay ko.

Nadapa ka noong bata ka?

Ngumiti ako.

Nahulog ako sa puno ng bayabas noong siyam ako.

Tumawa siya habang umiiyak.

Ganoon din ang tatay mo.

Doon ako bumigay.

Hindi dahil sinabi niyang kamukha ko ang ama ko.

Kundi dahil sa simpleng detalye.

Puno ng bayabas.

Parang may maliit na piraso ng sarili kong pagkatao na biglang nakahanap ng pinanggalingan.

Hindi naging madali ang sumunod na mga buwan.

At ayokong magsinungaling na parang pagkatapos ng DNA test ay masaya na agad ang lahat.

Hindi.

May mga araw na galit ako kay Celia.

Bakit hindi niya sinabi agad ang lahat ng hinala niya?

May mga araw na galit ako kina Mama at Papa.

Bakit nila itinago na ampon ako?

May mga araw ding galit ako kay Teresa.

Bakit hindi niya ako hinanap nang mas maaga?

Pero habang tumatagal may isang bagay akong natutunan.

Hindi lahat ng taong nagkamali ay masamang tao.

Minsan natatakot lang sila.

Minsan mahirap sila.

Minsan wala silang kapangyarihan.

Minsan isang maling desisyon ang nagiging dalawampung taong katahimikan dahil habang tumatagal mas mahirap nang magsabi ng totoo.

At si Celia?

Isang gabi bumalik ako sa bahay niya.

Hindi na hotel.

Hindi na wedding suite.

Simple lang.

Nasa veranda siya at umiinom ng salabat.

Umupo ako sa tabi niya.

May tanong ako.

Ano iyon?

Bakit mo ako pinakasalan kung naghinala kang may koneksyon ako sa pamilya ninyo?

Matagal siyang hindi sumagot.

Pagkatapos tumingin siya sa akin.

Dahil nang lumabas ang unang background check wala akong nakitang ebidensyang anak kita o malapit kitang kamag anak. Ang nakita ko lamang ay may ilang nawawalang rekord sa nakaraan mo.

Pero hindi iyon sapat para akusahan ang mga magulang mo o sirain ang buhay mo.

Huminga siya.

At dahil mahal na kita noon.

Tahimik ako.

Pero nagkamali ako Marco.

Dapat sinabi ko sa iyo ang hinala ko bago tayo nagpakasal.

Oo.

Nagulat siya sa sagot ko.

Hindi ko siya pinagaanan.

Hindi ko sinabi na ayos lang.

Hindi ayos.

Nasaktan ako.

Tumango siya.

Alam ko.

Kaya kung gusto mong ipawalang bisa ang kasal natin hindi kita pipigilan.

Napatingin ako sa kanya.

May mga papel na nakahanda sa mesa.

Hindi ko binuksan.

Sa halip kinuha ko ang tasa niya at uminom.

Napangiwi ako.

Ang tapang.

Nilagyan mo ba ito ng isang kilo ng luya?

Bigla siyang natawa.

Unang tawa niya yata iyon matapos ang ilang buwan.

Marco seryoso ako.

Ako rin.

Ibinalik ko ang tasa.

Hindi ako magpapasya ngayon.

At hindi ako nagpasya kinabukasan.

O sa susunod na linggo.

Anim na buwan kaming naghiwalay ng tirahan.

Hindi dahil wala nang pagmamahal.

Kabaligtaran.

Masyadong maraming pagmamahal na nakabaon sa ilalim ng takot lihim at utang na loob.

Kailangan naming malaman kung alin doon ang tunay.

Bumalik ako sa Batangas.

Nagtrabaho ulit ako sa welding shop.

Tumanggi akong gamitin ang 1.5 milyong piso.

Tumanggi rin ako sa SUV.

Hindi dahil gusto kong patunayan na mahirap ako.

Ayoko lang na kapag pinili ko si Celia ulit may bahagi sa akin na magtatanong kung pera ba ang dahilan.

Nag aral ako sa gabi.

Tinuloy ko ang kursong matagal ko nang gustong kunin.

Tinulungan ako ni Celia sa isang bagay lamang.

Books.

Iyon ang pinayagan ko.

At kapag nagkikita kami hindi kami nag uusap tungkol sa mana.

Naglalakad kami.

Kumakain ng bulalo.

Minsan nagtatalo tungkol sa pelikula.

Minsan tahimik lang.

May isang hapon tinanong niya ako.

Hindi ka ba nahihiya kapag magkasama tayo?

Bakit?

Tinitingnan tayo ng mga tao.

Tumingin ako sa paligid.

May dalawang babaeng palihim na nakatingin sa amin.

May lalaking ngumisi.

Kibit balikat ako.

Tiningnan naman nila tayo noon pa.

Ngayon lang mas marami akong alam.

Napangiti siya.

Isang taon matapos ang kasal namin bumalik kami sa parehong hotel sa Tagaytay.

Hindi para magpakasal ulit.

Walang kailangan patunayan.

Nag dinner lang kami.

Kasama sina Mama at Papa.

Kasama rin si Teresa.

Oo.

Awkward.

Sobrang awkward.

Si Mama ang nagdala ng suman.

Si Teresa naman nagdala ng biscocho mula Iloilo.

Halos isang oras silang parehong hindi alam kung ano ang sasabihin sa isa’t isa.

Hanggang biglang sinabi ni Teresa kay Mama.

Salamat sa pagpapalaki sa anak ko.

Napahinto si Mama.

Tapos umiyak.

Ako rin.

Si Papa kunwari may tinitingnan sa bintana.

Pero kitang kita kong pinupunasan niya ang mata niya.

Hindi naging perpekto ang pamilya namin pagkatapos noon.

Hanggang ngayon minsan tinatawag kong Mama si Lilia at Nay Teresa naman ang biological mother ko.

Walang nag aagawan.

Walang kailangang manalo.

May puwang pala ang puso para sa higit sa isang taong naging tahanan mo.

Tungkol naman sa nawawalang anak ni Celia…

Iyon ang bahagi ng kuwento na halos sumira ulit sa amin.

Dalawang taon matapos ang aming kasal may dumating na email mula sa isang investigator.

May natagpuan silang babae sa Cebu na tumutugma sa ilang lumang rekord.

Hindi ko sinabi agad kay Celia.

Tatlong oras kong tinitigan ang cellphone ko.

Natatakot ako.

Paano kung mali?

Paano kung tama?

Paano kung kapag nahanap niya ang anak niya hindi na niya ako kailangan?

Nakakahiya mang aminin iyon pero iyon ang naramdaman ko.

Pagkatapos naisip ko ang lahat ng pinagdaanan namin dahil sa mga katotohanang itinago sa takot.

Kaya pumunta ako sa kanya.

Celia.

Hmm?

May nakita sila.

Nalaglag ang hawak niyang kutsara.

Makalipas ang dalawang linggo nasa Cebu kami.

Hindi kami umasa nang sobra.

Ayaw na naming mabuhay sa hinala.

Nagkaroon ng pagsusuri.

At sa pagkakataong iyon…

99.99 percent.

Anak niya.

Ang pangalan niya ngayon ay Ana Morales.

May asawa.

May dalawang anak.

Teacher siya sa public school.

Noong unang magkita sila hindi nagsalita si Celia.

Hinawakan lang niya ang mukha ni Ana.

Tapos sabi niya.

Pasensya na anak. Ang tagal kitang hinanap.

Hindi agad siya niyakap ni Ana.

At tama lang iyon.

Hindi lahat ng reunion kailangang mabilis.

Pero nang umalis kami sa restaurant lumapit si Ana kay Celia.

Ma.

Isang salita.

Halos hindi nakalakad ang asawa ko.

Ako ang humawak sa braso niya.

Umiyak siya sa balikat ko hanggang parking lot.

Doon ko naintindihan ang kakaibang biro ng buhay.

Ang babaeng pinagtawanan ng barangay dahil pinakasalan niya ang lalaking mas bata sa kanya ay hindi pala naghahanap ng batang asawa para maramdaman niyang bata siya.

Isa pala siyang babaeng maraming taon nang may nawawalang bahagi sa puso.

At ako naman ang lalaking akala ng lahat ay naghahanap ng mayamang babae.

Ang totoo naghahanap din pala ako ng pinagmulan nang hindi ko alam.

Makalipas ang tatlong taon nakapagtapos ako.

Hindi ako naging instant milyonaryo.

Hindi rin ako naging CEO kinabukasan.

Nagbukas ako ng maliit na fabrication business sa Batangas.

Tatlong empleyado muna.

Naging pito.

Naging labindalawa.

Ang unang malaking kontrata ko?

Hindi galing kay Celia.

Ayaw kong tanggapin kapag kumpanya niya.

Nainis siya.

Sobra.

Sabi niya minsan.

Asawa mo ako. Hindi kriminal ang humingi ng tulong.

Sagot ko.

Oo pero gusto kong maranasan muna malugi nang sarili ko.

Tinitigan niya ako.

Ang yabang mo.

Mana sa asawa ko.

Tinapon niya sa akin ang maliit na unan sa sofa.

Ganoon kami.

Hindi fairy tale.

Minsan nagtatalo.

Minsan nagseselos ako sa oras niya sa negosyo.

Minsan nagagalit siya dahil nakakalimutan kong kumain kapag maraming trabaho.

Minsan tinatanong niya kung nagsisisi ako.

Pareho lagi ang sagot ko.

Hindi.

Kahit alam ko na ngayon ang lahat?

Lalo na ngayon.

Sa ikaapat na anniversary namin bumalik kami sa barangay kung saan minsan akong pinagtawanan.

May mga tao pa ring nakatingin.

May ilan pa ring bumubulong.

Pero karamihan nagsawa na.

May sarili rin silang problema.

Habang naglalakad kami pauwi may batang lalaki na nakakita sa amin.

Kuya Marco asawa mo po siya?

Oo.

Ilang taon na po siya?

Bago pa ako sumagot kinurot ako ni Celia.

Huwag kang maglalakas loob.

Tumawa ako.

Bakit?

Secret daw sabi ng bata.

Tama sagot ni Celia.

Tumakbo na ang bata.

Naglakad kami ulit.

Maya maya hinawakan niya ang kamay ko.

Marco.

Ano?

Kung maibabalik mo ang gabi ng kasal natin…

Napatingin ako sa kanya.

Ano?

Kung alam mo na ang lahat bago mo ako pakasalan gagawin mo pa rin ba?

Hindi ako agad sumagot.

Sinadya ko.

Para kabahan siya nang kaunti.

Huminto ako sa kalsada.

Tiningnan ko ang babaeng minsang tinawag ng lahat na maling pagpili ko.

Mas marami nang puting buhok ngayon.

Mas marami ring guhit sa gilid ng kanyang mga mata.

Pero kapag ngumiti siya ganoon pa rin.

Parang unang araw sa welding shop.

Yung araw na napaso ako.

Yung araw na inalok niya ako ng tubig.

Lumapit ako.

Oo.

Namula ang mata niya.

Pero may babaguhin ako.

Ano?

Hindi ko tatanggapin ang SUV.

Napatawa siya.

Hindi mo naman talaga tinanggap.

At yung 1.5 million.

Hindi mo rin tinanggap.

Ayun pala. Wala akong babaguhin.

Tinulak niya ang balikat ko.

Tumawa kami sa gitna ng kalsada na parang dalawang batang walang pakialam kung may nakatingin.

Minsan iniisip ko kung bakit kailangan pang dumaan sa napakaraming lihim bago kami makarating dito.

Wala akong magandang sagot.

Siguro wala naman talagang magandang sagot sa lahat ng nangyayari.

May mga bagay na hindi mo maaayos sa isang speech.

May mga sugat na hindi nawawala dahil lang may reunion.

May mga magulang na kailangang patawarin nang dahan dahan.

May mga anak na kailangang bigyan ng panahon.

At may pag ibig na hindi kailangang maintindihan ng buong barangay para maging totoo.

Ngayon apatnapu’t anim na empleyado na ang nasa maliit na kumpanyang sinimulan ko.

Hindi na maliit kung tutuusin.

Si Papa pa rin ang unang dumarating minsan kahit sinabi kong retired na siya.

Si Mama nagdadala pa rin ng pagkain na sapat para sa dalawampung tao kahit sampu lang ang nasa office.

Si Nay Teresa madalas bumisita mula Iloilo.

Si Ana at ang pamilya niya naman ay pumupunta tuwing bakasyon.

At si Celia?

Siya pa rin ang pinakamahigpit kong critic.

Kapag mali ang financial report ko siya ang unang nakakakita.

Kapag masyadong mataas ang gastos ko siya ang unang nagtataas ng kilay.

Kapag gusto kong bumili ng bagong motorsiklo siya rin ang nagsasabing.

Kailangan mo ba talaga niyan?

Sagot ko lagi.

Dalawampu’t dalawang taong gulang ako noon wala akong motor. Hayaan mo naman akong bumawi.

Tapos bibili rin siya ng helmet para sa sarili niya.

Isang gabi habang nakaupo kami sa veranda may nakita akong lumang sobre sa drawer.

Parehong sobre mula sa gabi ng kasal.

Nasa loob pa rin ang lumang kopya ng tseke.

Expired na siyempre.

Nandoon din ang larawan ng sanggol na si Miguel.

Ang anak na akala niyang maaaring ako.

Hindi ko itinapon.

Hindi rin niya itinago ulit.

Inilagay namin iyon sa isang album kasama ng litrato nina Ana Mama Papa Nay Teresa at ng buong magulong pamilya namin.

Sa ilalim ng larawan may maliit akong isinulat.

Hindi dugo ang unang gumawa sa amin na pamilya.

Katotohanan.

Pagpili.

At pananatili.

Nabasa iyon ni Celia.

Corny sabi niya.

Ikaw nagturo sa akin mag English.

Hindi ibig sabihin tinuruan kitang maging dramatic.

Tumawa ako.

Pagkatapos ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko.

Tahimik ang gabi.

Walang bodyguard sa loob.

Walang sobre ng pera.

Walang lihim na kailangang ibunyag.

At doon ko naisip ang gabing halos manghina ang mga tuhod ko nang sabihin niyang hindi Celia Ramirez ang tunay niyang pangalan.

Akala ko noon iyon ang simula ng pagkawasak ng buhay ko.

Hindi pala.

Iyon pala ang unang pagkakataong bumukas ang pinto patungo sa tunay naming buhay.

Magulo.

Hindi perpekto.

Minsan masakit.

Pero amin.

At kung may magtanong sa akin ngayon kung ano ang pinakamahalagang bagay na ibinigay sa akin ni Celia hindi ko sasabihing SUV.

Hindi pera.

Hindi negosyo.

Hindi rin ang koneksyon ng pamilya niya.

Isang basong tubig.

Iyon lang.

Dahil maraming taon na ang nakalipas isang mahirap na binatang napaso sa welding shop ang inalok niya ng tubig.

At dahil doon nag usap kami.

Dahil nag usap kami naging magkaibigan.

Dahil naging magkaibigan kami natuto akong mangarap.

At dahil pinili naming huwag tumakbo nang tuluyang lumabas ang katotohanan…

Nahanap niya ang anak niya.

Nahanap ko ang tunay kong pinagmulan.

At pareho naming nahanap ang isang pamilyang hindi namin kailanman inakalang magiging ganito kalaki.

Hinawakan ko ang kamay niya.

Uy Celia.

Hmm?

May sasabihin ako.

Ano na naman?

Ngumiti ako.

Mahal pa rin kita.

Tiningnan niya ako na parang naiinis.

Pagkatapos ngumiti rin.

Alam ko.

At sa pagkakataong iyon wala nang kailangang sumunod na sikreto…