Isang batang lalaki ang paulit-ulit na sumisigaw na may kumakagat sa ilalim ng kanyang plaster cast, pero inakala ng ama niya na drama lang iyon… hanggang sa sirain ng yaya ang benda at matuklasan ang katotohanang matagal nang hindi pinapansin ng lahat

Kinabukasan, wala nang lakas sumigaw ang bata at iyon ang pinakanakakatakot para sa yaya. Nadatnan niya itong nakatulala lang sa kisame, tuyong-tuyo ang labi at nagliliyab sa init ang noo habang nakapatong sa kama ang naka-plaster nitong braso na namamaga na ang mga daliri at nanginginig. Parang lumiit lalo ang bata sa paningin niya. Mahina nitong sinabi, “Yaya… kunin mo ‘yung malaking kutsilyo sa kusina.” Akala ng yaya mali lang ang narinig niya pero nang tumingin ang bata sa kanya nang diretso at sabihing, “Putulin mo na lang ‘tong braso ko. Ayoko na nito. Promise, hindi ako sisigaw,” halos mawalan siya ng hininga. Walang batang magsasabi niyon dahil lang sa pag-iinarte. Walang batang pipiliing mawalan ng braso kaysa manatili sa plaster kung walang tunay na bangungot na nangyayari sa ilalim nito. Agad niyang hinarap ang ama at nakiusap na dalhin na sa emergency room ang bata dahil mataas na ang lagnat nito at mabaho na ang sugat, pero may hawak na cellphone ang ama habang nakakalat sa mesa ang mga papeles para ipa-confine ang anak sa pribadong mental facility. Katabi nito ang asawa niyang babae na marahang hinihimas ang balikat niya habang sinasabing nag-iinarte lang ang bata at baka makasuhan pa sila kapag nakita ng ospital ang kondisyon nito. Doon muling naalala ng yaya ang ilang detalye na dati’y hindi niya pinansin — noong umalis sa business trip ang ama ilang araw bago iyon, pinagbawalan siyang pumasok sa kuwarto ng bata dahil kailangan daw nitong “matuto ng disiplina.” Nang araw ding iyon, may nakita siyang malaking syringe sa kusina na parang minadaling hugasan, kasama ang halos ubos na bote ng pulot at nagkalat na asukal sa counter. Habang tumatagal, lalo pang lumalala ang kalagayan ng bata. Hindi na ito sumisigaw o lumalaban, mahigpit na lang nitong kinakagat ang labi habang tahimik na tumutulo ang luha sa gilid ng mukha niya. At doon naunawaan ng yaya na kapag naghintay pa siya ng pahintulot, baka mamatay ang bata. Nang bumuhos ang malakas na ulan, bumaba siya sa garahe at hinanap ang mabigat na industrial cutter ng amo. Itinago niya iyon sa ilalim ng shawl bago umakyat at pumasok sa kuwarto ng bata, saka agad na ni-lock ang pinto. Narinig iyon ng ama at sumigaw, habang ang babae naman ay hysterical na nagsasabing nababaliw na ang yaya at sasaktan ang bata. Ngunit huminga lang siya nang malalim at bumulong sa bata, “Magtiis ka muna, anak… aalisin ko kung ano man ang pumapatay sa’yo.” Ipinuwesto niya ang cutter sa gilid ng plaster. KRAK. Parang buong bahay ang nabiyak sa lakas ng unang hiwa. At mula sa maliit na siwang ay sumingaw ang napakatamis ngunit nabubulok na amoy, dahilan para maunawaan niyang mas malala pa pala ang katotohanan kaysa sa inaakala niya.

Walang humpay ang kalabog sa labas ng pinto. Sumisigaw ang ama, nagbabantang sisipain ang seradura, habang maririnig ang boses ng madrasta na nagmamakaawa sa asawa na tawagin agad ang pulis. Ngunit hindi lumingon ang yaya. Hawak ang mabigat na industrial cutter, pinihit niya ang talim at buong-lakas na biniyak ang makapal at naninilaw na semento.

Sa bawat punit ng fiberglass at cotton padding, lalong sumisingaw ang singaw ng impiyerno—amoy ng natutunaw na laman na binusog sa malapot na pulot.

Nang tuluyang mahati ang cast at ilatag ang dalawang bahagi nito, halos masuka ang yaya sa kanyang nakita.

Hindi na balat ang sumalubong sa kanya. Isang buhay na punso ng libu-libong naglalakihang pulang langgam ang bumabalot sa buong braso ng bata. Ang malapot na arnibal at pulot ay ibinaon pala gamit ang hiringgilya diretso sa ilalim ng balat at gasa, dahilan para maging pugad ito ng mga insektong walang awang nginangatngat ang laman hanggang sa halos lumitaw na ang buto. Ang dating maliit na bali ay naging nagnanaknak na bangungot ng nana, dugo, at gumagapang na kamatayan.

Sa lakas ng tulak, bumigay ang pinto. Bumagsak ang ama sa loob ng silid, galit na galit—hanggang sa matitigan niya ang braso ng sariling anak.

Nalaglag ang hawak nitong telepono. Napatakip siya ng bibig habang nawawalan ng kulay ang kanyang mukha, unti-unting napapaluhod sa sahig habang nanginginig ang buong katawan. Ang batang tinawag niyang sinungaling, ang anak na itinali niya sa kama gamit ang sarili niyang sinturon, ay literal na kinakain nang buhay sa sarili nitong tahanan.

Sa likuran ng ama, tangkang aatras ang madrasta nang biglang humarang ang yaya. Buong tapang nitong idinuldol ang duguang cutter sa direksyon ng babae sabay bitaw ng malinaw na katotohanan: ang itinagong hiringgilya, ang ubos na pulot sa kusina, at ang pagkulong sa bata habang wala ang ama upang palitawing tuluyan na itong nababaliw at kailangang itakwil.

Wala nang nagawa ang babae kundi ang manginig nang marinig ang paparating na sirena ng ambulansya at pulisya—na kanina pa pala lihim na tinawagan ng yaya bago pumasok sa silid.

Nailigtas ang buhay ng bata sa ospital matapos ang sunod-sunod na operasyon upang linisin ang malubhang impeksyon at maalis ang bawat insektong bumaon sa kanyang laman. Nabuhay siya, bagamat habambuhay na mag-iiwan ng malalalim na pilat ang kanyang braso.

Tuluyang nabulok sa kulungan ang madrasta sa kasong tangkang pagpatay at matinding pang-aabuso. Ngunit ang pinakamabigat na parusa ay naiwan sa ama—ang habambuhay na paghihirap ng konsensya, habang araw-araw na inaalala na ang sarili niyang kaduwagan at kawalan ng tiwala ang halos pumatay sa nag-iisa niyang anak, habang ang tanging naniwala sa bata ay ang yayang handang sirain ang lahat mailigtas lamang siya.

PART 3

Walang humpay ang kalabog sa labas ng pinto. Sumisigaw ang ama, nagbabantang sisipain ang seradura, habang maririnig ang boses ng madrasta na nagmamakaawa sa asawa na tawagin agad ang pulis. Ngunit hindi lumingon ang yaya. Hawak ang mabigat na industrial cutter, pinihit niya ang talim at buong-lakas na biniyak ang makapal at naninilaw na semento.

Sa bawat punit ng fiberglass at cotton padding, lalong sumisingaw ang singaw ng impiyerno—amoy ng natutunaw na laman na binusog sa malapot na pulot.

Nang tuluyang mahati ang cast at ilatag ang dalawang bahagi nito, halos masuka ang yaya sa kanyang nakita.

Hindi na balat ang sumalubong sa kanya. Isang buhay na punso ng libu-libong naglalakihang pulang langgam ang bumabalot sa buong braso ng bata. Ang malapot na arnibal at pulot ay ibinaon pala gamit ang hiringgilya diretso sa ilalim ng balat at gasa, dahilan para maging pugad ito ng mga insektong walang awang nginangatngat ang laman hanggang sa halos lumitaw na ang buto. Ang dating maliit na bali ay naging nagnanaknak na bangungot ng nana, dugo, at gumagapang na kamatayan.

Sa lakas ng tulak, bumigay ang pinto. Bumagsak ang ama sa loob ng silid, galit na galit—hanggang sa matitigan niya ang braso ng sariling anak.

Nalaglag ang hawak nitong telepono. Napatakip siya ng bibig habang nawawalan ng kulay ang kanyang mukha, unti-unting napapaluhod sa sahig habang nanginginig ang buong katawan. Ang batang tinawag niyang sinungaling, ang anak na itinali niya sa kama gamit ang sarili niyang sinturon, ay literal na kinakain nang buhay sa sarili nitong tahanan.

Sa likuran ng ama, tangkang aatras ang madrasta nang biglang humarang ang yaya. Buong tapang nitong idinuldol ang duguang cutter sa direksyon ng babae sabay bitaw ng malinaw na katotohanan: ang itinagong hiringgilya, ang ubos na pulot sa kusina, at ang pagkulong sa bata habang wala ang ama upang palitawing tuluyan na itong nababaliw at kailangang itakwil.

Wala nang nagawa ang babae kundi ang manginig nang marinig ang paparating na sirena ng ambulansya at pulisya—na kanina pa pala lihim na tinawagan ng yaya bago pumasok sa silid.

Nailigtas ang buhay ng bata sa ospital matapos ang sunod-sunod na operasyon upang linisin ang malubhang impeksyon at maalis ang bawat insektong bumaon sa kanyang laman. Nabuhay siya, bagamat habambuhay na mag-iiwan ng malalalim na pilat ang kanyang braso.

Tuluyang nabulok sa kulungan ang madrasta sa kasong tangkang pagpatay at matinding pang-aabuso. Ngunit ang pinakamabigat na parusa ay naiwan sa ama—ang habambuhay na paghihirap ng konsensya, habang araw-araw na inaalala na ang sarili niyang kaduwagan at kawalan ng tiwala ang halos pumatay sa nag-iisa niyang anak, habang ang tanging naniwala sa bata ay ang yayang handang sirain ang lahat mailigtas lamang siya.