KUNG MAPAPALAKAD MO ULIT ANG KAMBAL KONG ANAK AAMPUNIN KITA. MAPAIT NA BIRO NG ISANG BILYONARYO SA

Napakaliit ng galaw.

Kung hindi ako nakatitig sa paa ni Sofia nang sandaling iyon baka hindi ko iyon napansin.

Pero nakita ko.

Gumalaw ang hinlalaki niya.

Isang beses.

Pagkatapos ay muli.

Napatayo ako.

Sofia.

Hindi siya sumagot agad. Nakatingin lamang siya sa sariling paa na para bang hindi niya rin maintindihan ang nangyari.

Daddy.

Nanginginig ang boses niya.

May naramdaman ako.

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa parke.

Ang tawanan ng mga bata. Ang mga sasakyang dumaraan sa malayo. Ang boses ng mga nagtitinda. Wala akong marinig.

Ang dalawang salitang iyon lang.

May naramdaman ako.

Lumuhod ako sa harap niya.

Ano ang naramdaman mo.

Dito po.

Itinuro niya ang bandang bukung bukong.

Parang may kumiliti.

Napatingin ako sa batang babae.

Hindi siya nakangiti.

Mas lalo akong kinabahan dahil doon.

Ano ang ginawa mo.

Hinawakan ko lang po nang marahan ang paa niya.

Iyon lang.

Hindi ko siya pinisil nang malakas. Hindi ko rin po ginamitan ng anumang gamot.

Napatingin ako sa sisidlang kawayan.

At para saan iyan.

Tubig lang po at kaunting langis na ginagamit ng lola ko noon sa pagmasahe. Pero hindi ko pa po ginagamit kay Sofia.

Tumayo ako agad at tinawag ang isa sa mga bodyguard ko.

Tawagan mo si Doctor Villanueva. Ngayon din.

Sir Linggo po ngayon.

Wala akong pakialam. Tawagan mo.

Mabilis siyang lumayo.

Samantala nakatingin si Samantha sa kapatid niya.

Sofia.

Ano.

Talaga bang may naramdaman ka.

Tumango si Sofia.

Biglang namula ang mga mata ni Samantha.

Daddy subukan din po sa akin.

Doon ako natakot.

Hindi dahil ayaw kong magkaroon siya ng pag asa.

Kabaligtaran.

Takot akong umasa kaming tatlo at pagkatapos ay marinig na naman ang parehong pangungusap na ilang taon nang sumisira sa amin.

Wala nang magagawa.

Hindi na posible.

Tanggapin ninyo.

Mga salitang napakadaling sabihin kapag hindi mo anak ang nakaupo sa wheelchair.

Lumapit sa akin ang batang babae.

Sir pwede po bang tingnan ko rin ang paa niya.

Hindi.

Mabilis ang sagot ko.

Napaatras siya.

Hindi ko alam kung bakit parang nasaktan ako nang makita kong natakot siya.

Huminga ako nang malalim.

Pasensya na. Hindi ikaw ang problema.

Lumuhod ako upang magkapantay kami.

Ano ang pangalan mo.

Maya po.

Maya lang.

Opo.

Nasaan ang mga magulang mo.

Biglang bumaba ang tingin niya.

Wala na po ang nanay ko.

At ang tatay mo.

Hindi ko po alam.

Hindi na siya nagsalita.

May kung anong pamilyar sa katahimikang iyon.

Iyon din ang katahimikang nakikita ko kina Sofia at Samantha kapag may nagtatanong tungkol sa kanilang ina.

Parehong katahimikan.

Magkaiba lamang ang damit.

Makalipas ang halos dalawampung minuto dumating si Doctor Ramon Villanueva kasama ang isang physical therapist na malapit lang pala sa lugar.

Hindi natuwa ang doktor nang malaman kung bakit ko siya pinapunta.

Gabriel huwag nating bigyan ng maling pag asa ang mga bata.

Alam ko.

Ang isang kusang paggalaw ay hindi nangangahulugang makakalakad na siya.

Alam ko.

At hindi rin natin alam kung talagang kusang paggalaw iyon.

Ramon.

Napatingin siya sa akin.

Suriin mo muna siya.

Iyon lang.

Tumahimik siya.

Pagkatapos ay lumuhod sa harap ni Sofia.

Sinimulan niya ang simpleng pagsusuri.

Hinawakan niya ang paa.

Tinanong kung may nararamdaman.

May ilang bahagi na walang tugon.

May ilang bahagi na mahina.

Pagdating niya sa bandang bukung bukong napakurap si Sofia.

Diyan po.

Huminto ang doktor.

Ano.

Diyan ko po nararamdaman.

Muling sinubukan ni Ramon.

Sofia nakapikit ka ha.

Pumikit ang anak ko.

Ilang beses niyang hinawakan ang iba’t ibang bahagi ng binti.

Minsan tama ang sagot ni Sofia.

Minsan mali.

Pero hindi iyon ang nagpabago sa mukha ng doktor.

May isang sandali na sinabi niyang subukan ni Sofia na igalaw ang mga daliri sa paa.

Tahimik kaming lahat.

Walang nangyari.

Lumipas ang limang segundo.

Sampu.

At saka…

Gumalaw ang dalawang daliri.

Mahina.

Halos hindi makita.

Pero gumalaw.

Napaupo ako sa damuhan.

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.

Daddy.

Niyakap ako ni Samantha mula sa wheelchair niya.

Bakit ka umiiyak.

Hindi ko alam kung paano sasagot.

Tatlong taon akong nakipag meeting sa mga taong kayang bumili ng buong gusali nang hindi kumukurap.

Tatlong taon akong humarap sa mga investor at abogado at board members na hindi maaaring makakita ng kahit katiting na kahinaan sa akin.

Pero doon sa damuhan ng isang pampublikong parke sa Quezon City wala akong pakialam kung sino ang makakita.

Umiyak ako.

Talagang umiyak ako.

Lumapit si Ramon.

Gabriel.

May gusto akong ipagawa.

Ano.

Kailangan nating bumalik sa simula.

Ano ang ibig mong sabihin.

Complete reassessment. Imaging. Nerve studies. Rehabilitation evaluation. Lahat.

Pero nakita na sila ng mga espesyalista.

Tatlong taon na ang lumipas.

Tiningnan niya si Sofia.

At may tugon siyang hindi natin inaasahan.

Hindi ito pangako.

Hindi ito himala.

Pero sapat ito para magtanong ulit.

Doon ko naalala si Maya.

Lumingon ako.

Wala siya.

Maya.

Tumayo ako.

Maya.

Nagtinginan ang mga bodyguard.

Sir naroon lang po siya kanina.

Hanapin ninyo.

Agad silang kumilos.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong kinabahan.

Parang may isang bahagi ng kuwento na mawawala kapag hinayaan kong umalis ang batang iyon.

Natagpuan siya ng isa kong tauhan malapit sa gate ng parke.

Nakaupo sa bangketa.

Kumakain ng kalahating tinapay na tila iyon na ang pinakamasarap na pagkain sa mundo.

Lumapit ako.

Bakit ka umalis.

Napatingala siya.

Tapos na po kayo sa akin.

Sino ang nagsabi.

Wala naman po.

Tumayo siya at pinagpag ang damit.

Ganito po kasi lagi.

Kapag may kailangan ang tao sa akin kinakausap nila ako. Kapag tapos na umaalis na rin ako.

Hindi ako nakasagot.

Napakadaling magbigay ng pera.

Minsan mas mahirap marinig ang isang batang nagsasalita na parang matanda na dahil wala siyang ibang pagpipilian.

Sumakay ka sa sasakyan.

Napaatras siya.

Bakit po.

Kakain tayo.

May tinapay pa po ako.

Hindi tinapay ang sinasabi ko.

Nakatitig siya sa akin.

Tapos biglang nagtanong.

Kasama po ba sina Sofia at Samantha.

Oo.

Saka lamang siya ngumiti.

Maliit na ngiti.

Pero iyon ang unang beses kong nakita siyang mukhang labing isang taong gulang.

Hindi isang batang kailangang mabuhay mag isa.

Kinabukasan dinala namin ang kambal sa isang malaking ospital sa Metro Manila.

Tatlong araw ang pagsusuri.

Tatlong araw na halos hindi ako natulog.

At sa ikatlong gabi tinawag ako ni Ramon sa consultation room.

May inilapag siyang mga resulta sa mesa.

Umupo ka.

Ayokong umupo.

Gabriel.

Sabihin mo na.

Huminga siya.

Hindi patay ang lahat ng neural pathways na sangkot sa paggalaw ng mga binti nila.

Parang may humampas sa dibdib ko.

Ano.

May natitirang function. Mahina. At komplikado ang kondisyon nila. Hindi ko sasabihing makakalakad sila dahil hindi pa natin alam iyon.

Pero bakit sinabi noon na wala na.

Mas malala ang unang injury. Posibleng may mga pagbabagong nangyari habang lumalaki sila. Posible ring hindi malinaw noon ang ilan sa mga tugon. Medicine changes. Bodies change. Assessments change.

Napahawak ako sa mesa.

So may chance.

May dahilan para subukan ang mas masusing rehabilitation.

Chance ba iyon.

Tinitigan niya ako.

Oo.

Maliit man.

Chance iyon.

Hindi ko na napigilan.

Tinakpan ko ang mukha ko.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong ganoon.

Nang lumabas ako ng consultation room nakita ko si Maya sa dulo ng hallway.

Nakaupo siya sa sahig kahit may bakanteng upuan.

May hawak na juice box.

Katabi niya sina Sofia at Samantha.

Pinapatawa niya ang dalawa gamit ang straw na ginawa niyang parang bigote.

Tatlong batang nagtatawanan.

Iyon lang.

Pero bigla kong naalala ang bahay namin.

Napakalaki.

Labindalawang silid.

May swimming pool.

May elevator.

May hardin na mas malaki pa sa ilang playground.

At sa loob ng tatlong taon halos walang tawanan doon.

Dahil akala ko ang kailangan ng mga anak ko ay mas maraming espesyalista.

Mas mamahaling kagamitan.

Mas malaking rehabilitation room.

Hindi ko napansin na kailangan din pala nilang magkaroon ng kaibigan.

Nagsimula ang therapy makalipas ang isang linggo.

Walang magic.

Walang biglang pagtayo kinabukasan.

Sa unang buwan halos walang pagbabago.

May araw na umiiyak si Samantha.

Ayoko na.

Pagod na ako.

May araw na si Sofia naman ang nagagalit.

Bakit kailangan pa kung hindi naman ako nakakalakad.

Hindi ko sila pinilit.

Pero si Maya…

Ibang klase ang batang iyon.

Kapag ayaw mag therapy ni Samantha uupo siya sa sahig.

Sige huwag tayo mag therapy.

Talaga.

Oo. Maglaro tayo.

Anong laro.

Paramihan ng galaw ng paa.

Therapy nga iyon.

Hindi ah.

Therapy iyon.

Hindi. Laro.

Sinungaling ka Maya.

At magtatawanan sila.

Minsan iyon lang ang kailangan para subukan ulit.

Hindi pinayagang magsagawa si Maya ng anumang medical treatment. Ipinaliwanag iyon sa kanya ng mga doktor at naintindihan niya.

Pero nanatili siya.

Bilang kaibigan.

Bilang batang marunong magpasaya sa dalawang batang matagal nang nakalimutang maging makulit.

Samantala sinubukan kong alamin ang tungkol sa kanya.

Hindi madali.

Ang alam lang niya ay taga Quezon Province ang lola niya. Matagal silang nagpalipat lipat ng tirahan bago nagkasakit ang matanda.

Namatay ang lola halos isang taon bago namin siya nakilala.

Mula noon kung saan saan natutulog si Maya.

Minsan sa isang shelter.

Minsan sa tindahan ng kakilala ng lola niya.

Minsan…

Ayaw niyang sabihin.

Hindi ko na siya pinilit.

Isang gabi nadatnan ko siyang gising sa guest room.

Nakatayo siya sa harap ng kama.

Bakit hindi ka natutulog.

Sir.

Gabriel na lang.

Hindi ko po kaya.

Bakit.

Napakalambot po ng kama.

Akala ko nagbibiro siya.

Hindi pala.

Kapag nasanay po kasi ako rito baka hindi na ako makatulog kapag bumalik ako sa labas.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit.

Ang sinabi niya.

O ang paraan ng pagkakasabi niya na para bang normal lamang iyon.

Umupo ako sa gilid ng kama.

Maya.

Opo.

Naalala mo ba ang sinabi ko sa parke.

Napatingin siya sa akin.

Kung mapapalakad ko po sila aampunin ninyo ako.

Oo.

Biglang bumaba ang tingin niya.

Hindi ko naman po sila napalakad.

Hindi pa.

At hindi ikaw ang kailangang magpagaling sa kanila.

Hindi siya nagsalita.

Nagkamali ako noong sinabi ko iyon.

Bakit po.

Dahil parang ginawa kong kapalit ang pagiging bahagi ng pamilya.

Hindi dapat ganoon.

Napatingin siya sa akin.

Kung gusto mong manatili rito hindi mo kailangang gumawa ng himala.

Tahimik.

Napakatahimik.

Pagkatapos ay may itinanong siyang hindi ko inaasahan.

Paano po kung hindi sila makalakad kailanman.

Mananatili ka pa rin.

Paano kung hindi ko na maalala lahat ng itinuro ng lola ko.

Mananatili ka pa rin.

Paano kung makulit ako.

Napangiti ako.

Pag iisipan natin iyan.

Napatawa siya.

Tapos bigla siyang tumigil.

Sir.

Gabriel.

Kuya Gabriel po ba.

Napakamot ako sa ulo.

Parang matanda na yata ako para maging kuya mo.

Ngumiti siya.

Eh ano po.

Hindi ko agad nasagot.

May isang salita sa dulo ng dila ko.

Pero ayokong ako ang pumili para sa kanya.

Kaya sinabi ko lang.

Kapag handa ka na ikaw ang bahala.

Makalipas ang dalawang buwan nagsimula ang legal na proseso para maging permanenteng bahagi ng pamilya namin si Maya.

Hindi iyon kasing simple ng pagpirma sa papel.

May assessments.

May interviews.

May social workers.

May mga tanong tungkol sa nakaraan niya.

May pagkakataong natakot siyang baka bigla siyang kunin at hindi na makabalik.

Pero sa bawat pagkakataon sinasabi ko sa kanya ang totoo.

Hindi ko kayang pangakuan na magiging mabilis.

Pero hindi kita iiwan sa gitna.

Lumipas ang apat na buwan.

Isang Martes ng umaga tinawagan ako habang nasa board meeting.

Sir nasa rehabilitation center po ang mga bata. Kailangan po kayong pumunta.

Tumayo ako agad.

Iniwan ko ang meeting.

Hindi ko man lang isinara ang laptop.

Pagdating ko sa center nakita ko si Samantha na nasa pagitan ng parallel bars.

Nasa likod niya ang therapist.

Nasa kabilang dulo si Maya.

Si Sofia naman ay halos mahulog sa wheelchair sa kakasigaw.

Daddy bilis.

Lumapit ako.

Ano ang nangyayari.

Tahimik si Samantha.

Namumula ang mukha niya.

Pawis ang noo.

Nanginginig ang dalawang braso habang mahigpit na nakakapit sa bars.

Anak.

Daddy.

Ano.

Huwag kang magsalita.

Napapikit ako.

Mana talaga sa akin.

Maya raised both hands.

Halika.

Isang hakbang lang.

Hindi kailangan dalawa.

Hindi kailangan makarating dito.

Isa lang.

Nanginginig ang kaliwang tuhod ni Samantha.

Inalalayan siya ng therapist.

Hindi siya binuhat.

Hindi rin hinila.

Samantha.

Tumingin siya sa akin.

Takot ang mga mata niya.

Daddy paano kung bumagsak ako.

Sasalo kami.

Paano kung hindi ko kaya.

Hindi mo kailangang patunayan kahit ano.

Huminga siya.

Minsan.

Dalawang beses.

Pagkatapos ay iniusog niya ang isang paa.

Hindi ko iyon tatawaging normal na hakbang.

Maliit iyon.

Mabagal.

Halos isang dangkal lamang.

Pero para sa amin…

Parang tumawid siya sa buong mundo.

Napahiyaw si Sofia.

Napalundag si Maya.

Napaupo ako sa pinakamalapit na upuan dahil nanghina ang mga tuhod ko.

Samantha started crying.

Daddy nagawa ko.

Tumango ako.

Hindi lumalabas ang boses ko.

Nagawa mo.

Makalipas ang ilang segundo lumapit ako at niyakap siya.

Hindi ko pinilit ang susunod na hakbang.

Wala ring nagtanong kung kailan ang pangalawa.

Sapat na ang isa.

Doon ko natutunan na minsan napakasakim natin sa himala.

Kapag may isang hakbang gusto agad natin ng sampu.

Kapag may kaunting pag asa gusto natin ng garantiya.

Pero ang katawan ay hindi nakikipagkasundo sa gusto nating timeline.

Makalipas ang tatlong linggo nakagawa si Samantha ng tatlong hakbang na may suporta.

Si Sofia naman ay nahuhuli.

At iyon ang naging pinakamahirap na bahagi.

Isang gabi narinig kong umiiyak siya sa kwarto.

Ayaw niyang papasukin ako.

Si Maya lang ang pinayagan niya.

Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan nila mula sa hallway.

Mas magaling siya sa akin.

Sino.

Si Samantha.

Hindi.

Nakakalakad na siya.

Tatlong hakbang.

Ako wala.

May sagot si Maya na hindi ko inaasahan.

Eh di mauna siya.

Ano.

Hayaan mong mauna siya.

Hindi naman karera.

Tahimik si Sofia.

Maya continued.

Noong nasa kalsada ako may mga araw na nakikita kong kumakain ang ibang bata ng fried chicken. Ako pandesal lang.

Galit ka.

Oo naman.

Napangiti ako sa labas ng pinto.

Akala ko sasabihin niyang hindi.

Pero kinabukasan gutom pa rin ako. Kaya kumain ako ng pandesal.

Ano ibig sabihin noon.

Hindi ko rin alam.

Tumawa si Sofia sa gitna ng pag iyak.

Ang pangit mong magpayo.

Oo.

Pero tumatawa ka na.

Doon ako tuluyang napangiti.

Pagkaraan ng dalawang buwan dumating ang araw ni Sofia.

Hindi tatlong hakbang.

Hindi lima.

Isa.

Isang maliit at nanginginig na hakbang.

At nang mangyari iyon ang unang taong niyakap niya ay hindi ako.

Si Maya.

Hindi ako nagselos.

Sa totoo lang lumingon ako para walang makakita sa akin.

Pero huli na.

Nakita ako ni Ramon.

Umiiyak ka na naman.

May allergy ako.

Sa rehabilitation center.

Oo.

Tumawa siya.

Makalipas ang isang taon mula nang magkakilala kami sa parke hindi pa rin kayang tumakbo ng kambal.

Hindi rin sila basta basta naglalakad nang walang tulong sa lahat ng oras.

May wheelchair pa rin sila para sa mahahabang lakaran.

May therapy.

May checkup.

May mabubuting araw at masasamang araw.

Pero nakakagawa na sila ng maiikling distansya gamit ang angkop na suporta.

At higit sa lahat bumalik ang ingay sa bahay.

Sobrang ingay.

May nag aaway dahil sa remote.

May kumakanta nang sintunado.

May tatlong batang sabay sabay humihingi ng dessert.

May isang batang nagtatago ng tsokolate sa drawer at akala niya walang nakakaalam.

Maya.

Hindi po ako iyon.

Hindi ko pa sinasabing ikaw.

Ay.

Sina Sofia at Samantha ang unang tumawa.

At dumating din ang araw ng pagdinig tungkol sa legal na katayuan ni Maya.

Paglabas namin ng gusali hawak niya ang mga dokumento na parang hindi siya sigurado kung totoo ang lahat.

Tahimik siyang sumakay sa sasakyan.

Hindi niya ako tiningnan.

Maya.

Opo.

Okay ka lang.

Tumango siya.

Pero maya maya nagsalita siya.

May tanong po ako.

Ano.

Pwede ko na po ba kayong tawaging…

Huminto siya.

Hindi ko siya minadali.

Nakatitig sina Sofia at Samantha sa kanya mula sa kabilang upuan.

Napasinghot si Maya.

Daddy.

Iyon lang.

Isang salita.

Sa buong buhay ko nakapirma ako sa mga kontratang nagkakahalaga ng bilyun bilyong piso.

May mga deal akong ipinagdiwang sa pinakamamahaling hotel.

May mga taong pumalakpak sa akin sa harap ng libu libong empleyado.

Pero walang kahit ano roon ang nakapaghanda sa akin sa isang batang minsang natutulog kung saan siya abutan ng gabi na tawagin akong Daddy.

Lumapit siya at niyakap ako.

Sumali sina Sofia at Samantha.

Apat kaming nagsiksikan sa likod ng sasakyan habang natatawa at umiiyak nang sabay.

Makalipas ang ilang taon bumalik kami sa parehong parke.

Hindi para maghanap ng himala.

May maliit na outreach program na ang kumpanya namin para sa mga batang nangangailangan ng tirahan at suporta sa pag aaral. Nakipagtulungan kami sa mga lehitimong organisasyon at social workers.

Si Maya ang nagpilit na huwag pangalanan sa akin ang programa.

Bakit.

Ang yabang pakinggan.

Ano gusto mong pangalan.

Tahanan.

Iyon lang.

Tahanan.

Si Samantha ang unang bumaba ng sasakyan.

May tungkod siyang ginagamit kapag kailangan.

Si Sofia naman ay nakahawak sa braso ko.

Hindi pareho ang naging recovery nila.

Hindi perpekto.

Hindi rin katulad ng mga kuwentong pagkatapos ng isang himala ay biglang nawawala ang lahat ng problema.

Pero naglalakad sila.

Minsan mabagal.

Minsan kailangan ng tulong.

Minsan wheelchair pa rin ang mas praktikal.

At okay lang iyon.

Si Maya naman ay labinlimang taong gulang na.

Maayos ang uniporme.

Mahaba ang buhok.

At napakadaldal.

Gusto raw niyang mag aral sa larangan ng physical therapy balang araw.

Hindi para gayahin ang lola niya.

Hindi rin para patunayan na tama siya noong araw na iyon.

May sarili siyang dahilan.

Gusto kong tulungan ang mga batang katulad nina Sofia at Samantha na huwag mawalan ng loob habang nagpapagamot.

Naupo kami sa bench kung saan halos apat na taon na ang nakalipas unang lumapit sa amin ang isang batang walang sapin sa paa.

Tahimik akong nakatingin sa tatlong anak ko.

Tatlo.

Nakakatawa.

Dati kapag may nagtatanong kung ilan ang anak ko sinasabi kong dalawa.

Ngayon kapag may nagsasabing kambal lang naman ang anak mo mabilis akong kinokorek ni Maya.

Tatlo po kami.

At lagi siyang nauuna.

Daddy.

Lumingon ako.

Ano.

Naalala mo pa sinabi mo sa akin dito.

Alin.

Kung mapapalakad ko sila aampunin mo ako.

Napangiti ako.

Oo.

Dinaya mo ako.

Napakunot ang noo niya.

Ha.

Hindi mo naman sila pinagaling.

Nagkunwari siyang nasaktan.

Grabe ka Daddy.

Tumawa ang kambal.

Hinawakan ko ang kamay ni Maya.

Pero ikaw ang dahilan kung bakit tumingin kami ulit.

Nawala ang ngiti niya nang kaunti.

Hindi dahil nalungkot.

Kundi dahil alam niyang seryoso ako.

Kung hindi ka lumapit noong araw na iyon baka matagal pa bago namin naitanong kung may nagbago na sa kondisyon nila.

Tumahimik siya.

At may isa ka pang ginawa na mas mahalaga.

Ano po.

Tinuruan mo akong makita ulit ang mga anak ko bilang mga bata.

Hindi bilang mga pasyente.

Napatingin siya kina Sofia at Samantha.

Nagpapaligsahan silang maghagis ng tinapay sa isa’t isa kahit ilang beses ko nang sinabing huwag maglaro ng pagkain.

Maya laughed.

Mahirap nga silang gawing pasyente.

Eksakto.

Maya.

Opo.

Noong una akala ko ako ang magliligtas sa iyo.

Napatigil siya.

Akala ko mayaman ako at ikaw ang nangangailangan.

Tumingin ako sa paligid.

Sa mga batang naglalaro.

Sa dalawang anak kong minsang nakaupo lamang dito at pinagmamasdan ang iba.

Sa batang minsang lumapit sa amin na marumi ang damit at walang sapin sa paa.

Mali pala ako.

Hindi ka dumating para humingi ng buhay mula sa akin.

Dumating ka at ibinalik mo sa bahay namin ang buhay na matagal nang nawala.

Namasa ang mga mata niya.

Daddy naman.

Ano.

Drama mo.

Napatawa ako.

Sige na nga.

Bigla niyang inakbayan ako.

At sa kabilang bahagi ng parke sumigaw si Samantha.

Daddy bilis. Picture tayo.

Tumayo ako.

Maya grabbed my hand.

Sofia waited for us.

At habang naglalakad kami papunta sa kanila napansin kong wala na akong iniisip na kumpanya.

Wala akong iniisip na pera.

Wala akong iniisip na mga kontrata o properties o kung ilang zero ang nasa bank account ko.

May tatlong batang naghihintay sa akin.

Iyon ang yaman ko.

Bago kuhanan ng litrato sumiksik si Maya sa gitna naming lahat.

Sandali.

Ano na naman.

May gusto po akong sabihin.

Ano.

Ngumiti siya.

Noong una sinabi mong aamponin mo ako kapag napalakad ko sila.

Oo.

Eh nakakalakad na sila.

Oo.

So panalo ako.

Nagtawanan kaming lahat.

Umiling ako.

Hindi.

Bakit.

Ako ang panalo.

Bago pa siya makasagot hinila siya nina Sofia at Samantha para sa litrato.

Click.

Apat na taong nakangiti.

Walang perpektong buhay.

Walang magic.

Walang pangakong hindi na kami masasaktan o mahihirapan.

Pero kumpleto.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon hindi ko na naramdamang walang silbi ang lahat ng mayroon ako.

Dahil natutunan kong ang pinakamahalagang bagay pala ay hindi iyong kayang bilhin ng pera.

Kundi iyong mga taong uuwian mo kapag tapos na ang lahat.

At kung minsan ang taong kukumpleto sa tahanan mo ay darating sa paraang hindi mo inaasahan.

Marumi ang damit.

Walang sapin sa paa.

May hawak na maliit na sisidlang kawayan.

At sapat ang tapang para lumapit sa isang estranghero at sabihing…

Sir.

Baka may pag asa pa po.