PART 2
Nakatayo si Angelo sa ilalim ng malamlam na ilaw sa tapat ng ospital. Suot pa niya ang kanyang matikas na uniporme ng piloto, bahagyang magulo ang buhok, at may pagod ngunit maamong ngiti sa kanyang mga labi.
Ibinaba niya ang bouquet ng mga pulang rosas sa aking harap.
“Happy Anniversary, asawa ko,” bulong niya. “Patawad kung nahuli ako. Sobrang naging abala lang talaga sa trabaho at kay Isabella nitong mga nakaraang araw… pero bumawi ako. Nag-reserve ako sa paborito mong restaurant sa Makati. Sumakay ka na, lalamig ang pagkain.”
Tinitigan ko ang mga pulang rosas. Dati, ang bango ng mga bulaklak na iyan ay sapat na para burahin ang lahat ng pagod ko sa emergency room. Ngayon, amoy gamot at pormalin na lang ang nararamdaman ko.
“Doktora Cruz?” bahagyang kumunot ang noo niya, napansin ang pamumutla ko at ang dahan-dahan kong paghakbang. “Bakit ganyan ang hitsura mo? Ang putla mo, at bakit parang nanghihina ka?”
Iniunat niya ang kanyang kamay para haplusin ang pisngi ko—ang parehong kamay na nakita kong nakahawak sa tiyan ni Isabella sa litrato kaninang hatinggabi.
Bahagya akong lumihis. Hindi marahas, ngunit sapat para bumagsak ang kamay niya sa hangin.
Natigilan siya. “K-Kathryn?”
“Pagod lang ako, Angelo,” mahinahon kong sabi, walang bahid ng galit o panunumbat. “Galing ako sa operasyon.”
Nakahinga siya nang maluwag at bahagyang ngumiti, tila nagbalik ang kumpyansa. “Sabi ko naman sa’yo, mag-file ka na ng leave. Huwag mong sagarin ang sarili mo sa ospital. Halika na, umuwi muna tayo para makapagpalit ka.”
Tahimik akong sumakay sa passenger seat. Sa buong biyahe patungong Forbes Park, nagkuwento siya. Masigla, masigasig, tila sinusubukang takpan ang distansyang unti-unting lumalamig sa pagitan naming dalawa. Sinabi niyang may promosyon siyang inaabangan sa airline, na tapos na rin ang pagtulong niya sa kaibigan niyang si Isabella dahil “maayos na ang lahat.”
Nakinig lang ako. Paminsan-minsan ay tumatango ako, tulad ng isang magalang na pasahero na naghihintay lang marating ang kanyang destinasyon.
Nang makarating kami sa mansyon, dumiretso ako sa kuwarto. Binuksan ko ang cabinet at inilabas ang isang manipis na folder.
Sumunod si Angelo sa loob, inaalis ang kanyang kurbata. “Nga pala, Kathryn, ‘yung condo sa BGC na binanggit mo noong isang gabi… nagkausap na ba kayo ng ahente? Magkano ba ang kailangan? Ililipat ko sa account mo bukas.”
Lumapit ako sa kanya at inilapag ang folder sa ibabaw ng study table.
“Hindi ‘yun kontrata ng condo, Angelo.”
Huminto siya sa pagkalas ng kanyang mga butones. Tumingin siya sa akin, bago dahan-dahang lumapit sa mesa. “Ano ‘to?”
“Basahin mo.”
Binuksan niya ang folder. Sa pinakaunang pahina, malalaking titik ang nakaimprenta: PETITION FOR ANNULMENT OF MARRIAGE.
Napatitig siya roon nang matagal. Nawala ang kulay sa kanyang mukha.
“Kathryn… ano ‘tong biro na ‘to?” pilit siyang tumawa, isang basag at kabang tawa. “Annulment? Bakit may ganito? At bakit… bakit may pirma ko na rito sa likod?!”
“Pinasulat ko ang waiver at consent bago ka umalis noong gabing tumawag si Isabella,” sagot ko habang nakatayo nang tuwid, hawak ang sarili kong mga braso dahil sumasakit pa rin ang puson ko mula sa pamamaraan kaninang hapon. “Sabi ko may bibilhin akong property. Ni hindi mo tiningnan. Pinirmahan mo agad dahil nagmamadali kang puntahan siya.”
“Kathryn, hindi totoo ‘yan!” Hinawakan niya ang balikat ko, nanginginig ang mga daliri. “Si Isabella… kaibigan ko lang siya! Oo, inasikaso ko ang bahay niya dahil walang ibang lalaki sa pamilya niya, pero ikaw ang asawa ko! Ikaw ang mahal ko!”
“Asawa?” Tumingin ako diretso sa kanyang mga mata—mga matang dating tinitingala ko nang may labis na paghanga. “Angelo, noong dinala mo siya sa clinic ko, nakiusap ka sa akin na ‘wag ko siyang saktan dahil mababa ang threshold niya sa sakit. Hindi mo man lang naisip kung anong sakit ang nararamdaman ko habang pinapanood kayo.”
“Kathryn…”
“Noong hatinggabi ng anibersaryo natin, hawak mo ang tiyan niya sa bago ninyong bahay. Alam mo ba kung nasaan ako?” Marahan akong ngumiti, isang ngiting punô ng kapaguran. “Nandito ako. Mag-isa. Tinitingnan ang litrato ninyo habang nilalamig.”
Bumagsak ang mga luha ni Angelo. Lumuhod siya sa harap ko, mahigpit na niyakap ang aking baywang. “Patawarin mo ako… Patawarin mo ako, nagkamali ako. Aayusin natin ‘to. Iiwan ko si Isabella, hindi ko na siya kakausapin kahit kailan. Mag-leave ako sa trabaho, magbabakasyon tayo. Magka-anak na tayo, Kathryn. ‘Di ba ‘yun ang matagal na nating pangarap? Bubuo tayo ng sarili nating pamilya—”
“Wala nang bubuuing pamilya, Angelo.”
Natigilan siya sa tono ng boses ko—malamig, pinal, at walang bahid ng emosyon.
Dahan-dahan ko siyang itinulak palayo.
“Buntis ako noong isang linggo.”
Nanlaki ang mga mata niya. Nabitawan niya ang laylayan ng aking damit, tila tinamaan ng kidlat. “B-Buntis ka? N-Nasaan ang anak natin? Kathryn, nasaan?!”
Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang nanginginig kong labi.
“Galing ako sa Operating Room kaninang ala-una ng hapon. ‘Yung operasyong sinabi ko sa’yo kanina… tinapos ko na.”
“H-Hindi…” Bumuka ang bibig ni Angelo ngunit walang boses na lumabas. Nanginginig ang buong katawan niya habang tinititigan ang tiyan ko. “Hindi mo gagawin ‘yun… Kathryn, pangarap natin ‘yun… pangarap natin ang magka-baby…”
“Pangarap natin ‘yun noong may tayo pa,” bulong ko. “Pero paano ko isisilang ang isang inosenteng bata sa isang tahanang puno ng kasinungalingan? Para lumaki siyang nakikitang ang ama niya ay may ibang pamilyang inaaruga sa dilim? Pinutol ko na ang huling bagay na magtatali sa akin sa’yo.”
“Kathryn, parang awa mo na!” Umiyak siya nang malakas, bumagsak ang noo niya sa malamig na sahig. Ang dating mayabang, tinitingala, at respetadong kapitan ng eroplano ay mistulang batang nagmamakaawa sa kawalan. “Huwag mo akong iwan… parusahan mo ako, saktan mo ako, pero ‘wag ganito… parang awa mo na…”
Hindi ako umiyak. Naubos na ang bawat patak ng luha ko sa loob ng operating theater, kasabay ng paglaho ng boses ng sanggol sa aking guniguni.
Kinuha ko ang maliit kong maleta na kanina pa nakatago sa gilid ng cabinet. Inabot ko ang aking passport at boarding pass mula sa bag.
“Pinal na ang mga dokumento, Angelo. Nilagdaan na ng abogado ko, at dahil narito ang pirma mo, pormal na itong ihahain bukas sa korte.”
“Saan ka pupunta?!” sumubok siyang tumayo para harangin ako, ngunit nadapa siya sa sarili niyang mga binti, lumuluhang nakatingin sa akin. “Kathryn, saan ka pupunta?!”
Huminto ako sa may pintuan. Hindi na ako lumingon.
“Sa lugar kung saan hindi ko maririnig ang tunog ng mga eroplano mo.”
Lumabas ako ng mansyon. Sa labas, sariwa ang hangin ng gabi. Walang luhang pumatak habang sumasakay ako sa naghihintay na taxi patungong paliparan.
Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng mga patay na rosas at ang isang hungkag na buhay na siya mismo ang sumira. Sa harap ko, naghihintay ang langit ng Paris—malawak, tahimik, at sa wakas… malaya.
