YUMUKO ANG FIANCÉE KO SA HOSPITAL BED AT BUMULONG: “MAMATAY KA BAGO MAG-BIYERNES, DOMINIC”—AKALA NIYA NASA COMA AKO, PERO NARINIG KO ANG BAWAT SALITA
Limang gabi bago iyon, bumangga ang Bentley ko sa FDR matapos putulin ng isang tao ang brake line nito.
Namatay agad ang driver kong si Nico. Nagising ako sa loob ng ambulansiya na may bali-baling tadyang at dugo sa bibig. Pero higit sa sakit, iisa ang malinaw sa isip ko: alam ng nagtangkang pumatay sa akin kung saan ako eksaktong dadaan.
“Sabihin mong nasa coma ako,” utos ko sa private physician ko.
Pagsikat ng araw, naniwala ang buong New York na comatose si Dominic Moretti.
Totoo ang mga sugat ko.
Ang coma ay hindi.
Sa loob ng limang araw, hindi ako gumalaw sa private hospital suite sa Manhattan habang unti-unting lumalabas ang totoong ugali ng mga taong pinagkatiwalaan ko.
Pinag-usapan ng pinsan kong si Anthony ang “pag-modernize sa pamilya.” Isang politikong tinulungan kong magkaroon ng career ang nangakong susuportahan ang transition. Maging ang abogado ko ay kalmadong nagplano kung paano kukunin ang emergency control sa trusts at offshore accounts ko.
Pagkatapos, dumating ang fiancée kong si Veronica.
Kapag may nurses, napakahusay niyang gumanap bilang nagdadalamhating babae—black silk, walang lipstick, at isang perpektong luha sa pisngi.
Pero kapag kaming dalawa na lang, iba ang lumalabas na pagkatao niya.
“Dapat inilagay mo na sa pangalan ko ang lahat noong sinabi ko,” bulong niya.
Noong ikalimang hapon, yumuko siya sa ibabaw ko.
“Mamatay ka bago mag-Biyernes, Dominic. Mas mabilis mailipat ang pera kapag tumigil ka nang huminga.”
Hinalikan niya ang noo ko at umalis.
Pagkalipas ng tatlong minuto, pumasok si Grace Miller, ang tahimik na babaeng anim na buwan nang naglilinis sa penthouse ko. Itinuturing siyang parang furniture ng mga taong gaya ni Veronica, kaya nagsasalita sila sa harap niya nang walang pag-iingat.
Pinalitan ni Grace ang mga puting liryo sa tabi ng kama at inayos ang kumot ko dahil inakala niyang nilalamig ako.
Pagkatapos, lumapit siya.
“Narinig ko siya,” bulong niya. “Narinig ko rin si Miss Hale kahapon. Sabi niya, may silbi lang ang pagluluksa kapag may kumukuha ng litrato.”
Nanginginig ang boses niya.
“Binabayaran ang mga tulad ko para magkunwaring walang naririnig. Pero ang sinabi niya ngayon ay hindi pagluluksa.”
Napatingin siya sa pinto.
“Countdown iyon. Sa tingin ko, tatapusin nila ang hindi nagawa ng aksidente.”
Dumampi ang mga daliri niya sa kamay ko sa ilalim ng kumot.
Dahan-dahan kong ginalaw ang maliit kong daliri.
Napatigil si Grace.
Iminulat ko ang mga mata ko sa unang pagkakataon sa loob ng limang araw. Bago siya makasigaw, sinabi ko ang una kong mga salita:
“I-lock mo ang pinto.”
Dahil kapag nalaman nilang gising ako, baka pareho kaming hindi umabot nang buhay sa Biyernes…
Kabanata 2: Ang Lihim ni Grace
Nanlaki ang mga mata ni Grace. Bahagya siyang napaatras, nakahawak sa dibdib habang pinipigilan ang hiyaw na gustong kumawala sa lalamunan niya.
“M-Mr. Moretti…” nanginginig niyang bulong, halos pabulong na sumasabit sa hangin. “Akala ko… akala ko totoo ngang—”
“Huwag kang maingay,” putol ko, ang boses ko ay garalgal at tuyo dahil sa limang araw na hindi pag-inom ng tubig, pero matatag. “Sabi ko, i-lock mo ang pinto.”
Agad siyang kumilos. Nagmamadali siyang lumakad patungo sa mabigat na kahoy na pinto ng suite at ini-slide ang deadbolt. Pagkabalik niya sa tabi ng kama ko, bakas ang matinding takot at pagtataka sa mukha niya.
“Bakit mo ginawa ito, sir?” tanong niya, nakayuko pero pilit na pinag-aabot ang tingin sa akin. “Alam mo bang… alam mo bang balak ka nilang patayin bago sumapit ang Biyernes?”
Dahan-dahan kong iniangat ang aking katawan, sumandal sa ulunan ng kama habang sumasakit ang mga sugat ko sa tadyang. Ngunit sa kabila ng kirot, malamig at matalas ang tingin ko.
“Kaya nga ako nagkunwaring comatose, Grace,” sagot ko habang pinupunasan ang tuyong dugo sa gilid ng labi ko. “Kung hindi ako nagtulog-tulugan, hindi ko malalaman kung sino sa kanila ang ahas. Ang hindi ko lang inaasahan… pati ikaw, may nalalaman pala.”
Yumuko si Grace, nanginginig ang mga kamay. “Isa lang akong kasambahay sa penthouse mo, sir. Wala akong pakialam sa milyun-milyong dolyar niyo. Pero… nakita ko kung paano tratuhin ni Miss Veronica ang mga tao sa paligid mo. At noong narinig ko siyang binanggit ang pagpatay sa iyo… natakot ako para sa buhay ko. Kasi kung kaya nilang patayin ang isang tulad mo, mas madali nila akong itapon na parang basura.”
Pinagmasdan ko nang mabuti ang mga mata niya. Walang kasinungalingan doon—takot at pagnanais lamang na mabuhay.
“Magkano ang binayad sa kanila?” tanong ko.
“Hindi ko alam ang eksaktong numero, sir,” mabilis niyang sagot. “Pero narinig ko si Atty. Sterling na kausap sa telepono ang isang tao. Sabi niya, ‘Kapag nailipat na ang emergency authority sa pangalan ni Veronica, hati na tayo sa trusts.’ Si Mr. Anthony naman, ang sabi ay kailangan ka raw mawala bago ang board meeting sa Biyernes ng umaga, para hindi mo na maaprubahan ang pagtanggal sa kanya bilang VP.”
Tumango ako nang dahan-dahan. Perfectong plano. Isang aksidente sa kalsada para mawala ako, at kung sakaling mabuhay ako, isang mabilis na ‘medikal na insidente’ sa ospital ang tatapos sa akin.
“Grace,” sabi ko, habang iniunat ang nanginginig kong kamay para hawakan ang pulso niya. “Gusto mo bang mabuhay at lumabas dito nang ligtas?”
“Opo, sir! Pero paano? Lahat sila ay may kapangyarihan dito sa New York. Imposible silang labanan!”
“Hindi kung tayo ang mauuna sa kanila,” seryoso kong sabi. “Tulungan mo akong tumayo.”
Kabanata 3: Ang Pagbabalik ng Halimaw
Biyernes ng umaga, alas-diyes ng umaga.
Ang pribadong suite ko sa ospital ay napuno ng mabibigat na yapak at boses ng pagluluksa—o ang pagpapanggap nito.
Nakatayo sa paanan ng kama si Veronica, sukat ang perpektong itim na damit habang may hawak na puting panyo na idinidikdik sa kanyang mga mata kunwari ay umiiyak. Katabi niya si Atty. Sterling, na may hawak na makapal na brown folder, at ang pinsan kong si Anthony na nakasuot ng mamahaling suit, seryoso at mukhang lubos na nagdadalamhati.
“Mga kaibigan,” panimula ni Atty. Sterling, seryoso ang mukha habang nakatingin sa doktor na binayaran nila para pumabor sa kanila. “Alam nating lahat na malubha ang kalagayan ni Dominic. Ayon sa mga duktor, wala nang pag-asa ang kanyang utak. Bilang fiancée at pangunahing tagapagmana ng kanyang mga ari-arian alinsunod sa lumang dokumento, narito si Veronica upang pirmahan ang deklarasyon ng pagtigil ng life support.”
Napatango si Anthony, kunwari ay bumubuntong-hininga. “Napakahirap para sa pamilya natin ito. Pero kailangan nating magdesisyon para sa kapayapaan ni Dominic.”
Ngumiti si Veronica—isang mabilis at tagong ngiti na akala niya ay walang makakakita. Humakbang siya palapit sa kama kung saan ako “nakaratay.”
“Paalam, Dominic,” bulong niya, habang hinahawakan ang panulat na iaabot sa kanya ng abogado. “Mamahalin kita… mamahalin ko ang lahat ng iniwan mo.”
“Isang tanong lang, Veronica,” basag ng isang pamilyar at malalim na boses mula sa sulok ng silid.
Natigilan silang lahat.
Si Veronica, Atty. Sterling, at Anthony ay sabay-sabay na lumingon sa madilim na bahagi ng pintuan.
Doon, nakatayo si Grace. At sa tabi niya, nakasuot ng itim na trench coat at walang bakas ng sugat malat na kaunting pasa sa pisngi, ay ako.
“D-Dominic?!” napatili si Veronica, nabitawan ang panulat na hawak niya habang namumutla na parang nakakita ng multo.
Si Atty. Sterling ay napaatras, halos madapa sa silya, habang nanlalaki ang mga mata ni Anthony.
“B-Bakit… paanong…” nauutal na sabi ni Anthony, nanginginig ang mga daliri. “Patay ka na dapat… comatose ka dapat!”
Naglakad ako palapit sa kanila, ang bawat yabak ng sapatos ko sa sahig ay parang martilyo na tumatama sa konsensya nila. Nakasunod sa akin si Grace, at sa likod ng pinto ay ang dalawang pulis mula sa NYPD Internal Affairs at ang aking tunay na chief security officer.
“Comatose?” ngumiti ako nang malamig, huminto nang ilang pulgada lamang mula kay Veronica na ngayon ay nanginginig na sa takot. “Pasensya na kayo kung naantala ang libing ko. Pero masyado pang maganda ang buhay para mamatay nang maaga—lalo na kung hindi ko pa nasisigurong makukulong ang mga pumatay kay Nico.”
“H-Huwag kang maniwala rito, mga opisyal!” sigaw ni Atty. Sterling habang lumalapit ang mga pulis sa kanya. “Nag-ailusyon lang siya! Gumagamit siya ng impluwensiya para—”
“Tumahimik ka, Sterling,” putol ko. “Lahat ng transaksyon ninyo tungkol sa pagputol ng brake line ng Bentley ko, ang pagbili sa duktor na ito, at ang mga dokumentong pinirmahan ninyo para sa ilegal na paglilipat ng pondo—lahat ng iyon ay nakuha ni Grace sa pamamagitan ng recorder habang nag-uusap kayo kahapon.”
Itinaas ni Grace ang isang maliit na voice recorder mula sa kanyang bulsa, habang kumikinang ang pulang ilaw nito.
Tumingin ako kay Veronica. Ang mukha niyang puno ng ganda kanina ay ngayon ay basang-basa na ng pawis at luha ng totoong takot.
“Sabi mo mamatay ako bago mag-Biyernes, Veronica,” bulong ko sa tainga niya habang lumalapit ang mga pulis para posasan siya. “Pero mukhang ikaw ang magdiriwig ng Biyernes sa loob ng kulungan.”
Kabanata 4: Ang Katapusan ng Pamilya Moretti
Makalipas ang dalawang linggo, tahimik nang muli ang Manhattan.
Ang mga taong nagtangkang umangkin sa imperyo ko ay nasa likod na ng rehas. Si Veronica, Anthony, at Atty. Sterling ay nahaharap sa patung-patong na kaso ng pagtatangkang pagpatay (attempted murder), conspiracy, at pag-falsify ng mga legal na dokumento. Ang pribadong duktor na tumulong sa kanila ay tinanggalan na ng lisensya at nakakulong din.
At si Grace?
Hindi na siya simpleng kasambahay ngayon. Siya na ang tumatayong chief executive assistant ng aking pribadong tanggapan—isang babaeng may sapat na tapang at talino para tumayo sa tabi ko nang subukan akong patayin ng sarili kong mundo.
Nakatayo ako sa ibabaw ng penthouse ko, tinitingnan ang ilaw ng New York habang umiinom ng kape. Tumunog ang pinto, at pumasok si Grace na may dalang mga bagong dokumento.
“Sir, handa na ang mga papeles para sa board meeting mamaya,” sabi niya.
Ngumiti ako nang bahagya, lumingon sa kanya, at sinabi:
“Huwag mo na akong tawaging Sir, Grace. Mula ngayon, magkasama na nating patatakbuhin ang imperyong ito.”
